กุ้ยเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว รอแค่ฟางเจิ้งเท่านั้น พอเห็นฟางเจิ้งมาจึงตบไปที่รถจักรยานยนต์คันใหญ่ของเขาพลางหัวเราะ “หลวงพี่ฟางเจิ้งมาแล้วนี่ กำลังรออยู่เลย”
ฟางเจิ้งยิ้ม “อาตมาไม่ได้มาสายใช่ไหม?”
“ไม่สายๆ ตาแก่นี่มันรีบ อย่าสนใจเขาเลย!” ภรรยาหวังโอ้วกุ้ยเดินออกมา ถือข้าวที่กินเหลือกับข้าวโพดบดอะไรพวกนี้ไว้ ยังไม่ได้ทำอะไรก็มีนกฝูงใหญ่บินเข้ามา แต่ละคนตัวเงยหน้ารอกิน
หวังโอ้วกุ้ยพูดยิ้มๆ “คุณอย่าให้ผมขายหน้าได้ไหม? ดีเลวยังไงผมก็เป็นผู้ใหญ่บ้านนะ ให้เกียรติกันหน่อยสิ?”
“ให้เกียรติคุณแล้วเป็นพื้นรองเท้าได้ไหม? ถ้าได้ จากนี้คุณก็เดินเท้าเปล่าไป ฉันไม่สน” ภรรยาหวังโอ้วกุ้ยว่า
หวังโอ้วกุ้ยยอมแล้ว จึงพูดกับฟางเจิ้งว่า “เอาเถอะ เตรียมพร้อมแล้วก็ไปกัน อ้อใช่ ลิงนี่ของท่าน…”
ฟางเจิ้งบอก “ไม่เป็นไร มันมีไหวพริบอยู่ รู้ว่าต้องทำยังไง”
“งั้นก็ดี ผมจะขับช้าหน่อยแล้วกัน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยหาวิธีกัน” หวังโอ้วกุ้ยพูดพลางขึ้นนั่งรถจักรยานยนต์ ฟางเจิ้งนั่งตรงกลาง ก่อนตบเบาะหลังพลางพูดกับเจ้าลิง “มานั่งข้างหลัง อีกเดี๋ยวจะแล่นเร็วมาก จับอาตมาไว้ให้แน่นๆ ไม่อย่างนั้นถ้าตกลงไปอย่าหาว่าอาตมาไม่เตือน”
………………………………………………..…..
[1]พระจุนทีโพธิสัตว์ เป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในศาสนาพุทธมหายานเช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ มีสามเนตร สิบแปดกร แต่ละกรถือของต่างกันไป หลายคนเห็นแล้วมักเข้าใจกันผิดว่าเป็นพระแม่
