ฟางเจิ้งพูด “ได้ยินแน่นอน แบ่งปันเรื่องดีๆ กับบรรพบุรุษ เขาก็ต้องมีความสุขเหมือนกัน จำไว้นะ มาเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่นี่ต้องบ่นให้น้อยลง พูดเรื่องดีๆ ให้มาก บรรพบุรุษดีใจ นายก็ต้องดีใจด้วยแน่ บรรพบุรุษปกป้องนาย ภายภาคหน้าจะราบรื่นยิ่งขึ้นไปอีก”
“จริงเหรอ?” เจ้าลิงถามอย่างตกใจ
ฟางเจิ้งตอบ “นี่คือการระบายความในใจอย่างหนึ่ง ความสุขจะถูกส่งต่อไป หากคิดถึงเรื่องดีทุกวัน จิตใจเราจะมีความสุข ถ้าคิดเรื่องทุกข์ทุกวัน เราก็จะเป็นทุกข์ อึดอัดใจยิ่งขึ้นทุกวัน กระทั่งจิตใจเหม่อลอย คนแบบนี้จะเกิดปัญหาได้ง่ายมาก ดังนั้นนะ คนจะมีความสุขหรือไม่ขึ้นอยู่กับจิตใจ รวยก็มีความสุขของความรวย จนก็มีความสุขของความจน แต่การเซ่นไหว้บรรพบุรุษคือการแบ่งปันความสุขให้บรรพบุรุษ บรรพบุรุษมีความสุข นายก็มีสุขใจด้วย เมื่อเบิกบานใจย่อมผ่านพ้นภัยไปได้อย่างราบรื่น”
ลิงจะเกาก้น แต่ก็หยุดกลางคัน หันไปเกาหัวแทน “ไม่เข้าใจเท่าไรหรอกนะ แต่รู้สึกว่ามีเหตุผลมากเลย”
กระรอกเอียงหัวเอ่ย “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าแค่การกระทำกับคำพูดไม่กี่อย่าง จะมีความพิถีพิถันและความรู้มากขนาดนี้”
ฟางเจิ้งกล่าว “นี่เป็นมรดกวัฒนธรรมอายุหลายพันปีของจีน เพียงแต่คนมากมายลืมไปแล้ว มองมันเป็นของไร้ประโยชน์และโยนทิ้งไป แต่หลายปีมานี้มีคนบางส่วนเริ่มเก็บมันขึ้นมา นี่ก็นับเป็นเรื่องดี”
ระหว่างพูดอยู่นี้ ฟางเจิ้งหลีกทางให้ “วัดต่างกับครอบครัวปุถุชน วัดจะนับความอาวุโ
