ไม่ผิดเลย มรรคาจารย์สามารถไขความจริงของความลับโบราณให้พวกเราได้จริงๆ”
“เป้าหมายของพวกเราบรรลุแล้ว ส่วนว่าจะเปิดหรือไม่นั้นก็ปล่อยไปตามชะตาเถิด”
“เรื่องนี้…”
นักพรตเฮอหงอยากจะหักล้างนัก แต่คิดอีกทีก็รู้สึกว่ามีเหตุผล เพราะสิ่งที่เขาต้องการก็มิใช่ความจริงนี้หรอกหรือ
แต่หลังจากรอคอยมานานถึงสามสิบสองปี กลับได้เพียงคำอธิบายข้อหนึ่ง ทำเขารันทดใจนัก
นักพรตเฮอยวนกล่าวด้วยท่าทีผ่อนคลายว่า
“การที่อาจารย์ให้พวกเราอยู่ต่อ อาจเป็นเพราะท่านเดาได้ว่ามรรคาจารย์จะไม่ไปและเกาะเผิงไหลน้อยควรตั้งฐานที่มั่นอยู่ที่ต้าจิ่ง หากข้าเดาไม่ผิด จะต้องมีจักรพรรดิยุทธ์เกิดขึ้นที่ต้าจิ่งเป็นแน่ เจ้าและข้าจงอยู่ที่นี่ต่อ เพื่อเป็นแรงหนุนให้ต้าจิ่งและเป็นกำลังให้เผ่ามนุษย์ด้วย”
นักพรตเฮอหงนิ่งเงียบ
นักพรตเฮอยวนกล่าวว่า
“ศิษย์น้อง พวกเรามาสร้างเกาะเผิงไหลน้อยขึ้นมาใหม่เถิด หลายปีมานี้ไม่มีจดหมายมาเลย เกาะเผิงไหลน้อยต้องดับสูญไปแล้วเป็นแน่”
ได้ยินเช่นนี้ นักพรตเฮอหงก็ยิ่งเศร้าเสียใจ
เจียงฉางเซิงไม่ได้ไปเกาะเผิงไหลน้อย และเฮอหงกับเฮอยวนก็ไม่ได้กลับไปเช่นกัน พลังยุทธ์ของคนทั้งสองล้วนไม่เลวเลย หลังจากได้สร้างเส้นสายมาในหลายปีนี้ พวกเขาจึงไปเปิดอารามเต๋าแห่งหนึ่งบนภูเขานอกเมืองหลวง
ปีซุ่นเทียนที่หกสิบสี่
ต้นเดือนสี่ เกิดสงครามใหญ่ในแถบทะเลทางตะวันตกของทวีปชีพจรมังกร กองทัพของต้าจิ่งและกองทัพของราชวงศ์แห่งโชคชะตาอีกสามแห่
