“อะไรนะ?!” เฉินจิ้งหยุดร้องไห้ อึ้งอยู่ที่เดิม
หมอซุนไม่รู้จะทำยังไงเลยกระซิบข้างหูเฉินจิ้งอีกรอบ “คุณตั้งครรภ์ ไม่ใช่มะเร็ง ในท้องคุณมีบางอย่างดูไม่เหมือนเด็ก”
“อะไรนะ? ตั้งครรภ์?!” เฉินจิ้งร้องด้วยความตกใจ เสียงดังลั่นกว่าเสียงร้องไห้เมื่อครู่อีก เวลานี้ทุกสายตารอบๆ มองมา! แววตานั้นเต็มไปด้วยความเห็นใจมากกว่ามองผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย แต่มีคนที่มากกว่ายังคิดว่าเจ้านี่เป็นโรคประสาท…
หลายคนอดไม่ไหวแอบหัวเราะ “ผู้ชายตั้งครรภ์? ฮ่าๆ…เป็นไปไม่ได้มั้ง?”
“ฮ่าๆ…”
เสียงหัวเราะรอบๆ ประหนึ่งสายฟ้าฟาด เฉินจิ้งเห็นหมอซุนพยักหน้าก็เหม่อลอย
ถังถังก็งงเหมือนกัน เธออยู่ใกล้เลยได้ยินชัดเจน ขณะเดียวกันยังมองหมอซุนด้วยความฉงน
หมอซุนหยิบภาพอัลตราซาวด์ออกมาอย่างจำใจ “ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอก แต่ว่าคุณดูเองเถอะ ผมกังวลมาก ทำไมในท้องคุณถึงมีเจ้านี่อยู่!”
เฉินจิ้งลุกขึ้นมองไป ตาสองข้างมืดมิดหมดสติไป
ถังถังปิดปากพูดขึ้น “หมอคะ มั่นใจนะว่าเครื่องไม่ได้เสียน่ะ?”
หมอซุนได้ยินแบบนั้นก็ร้อนใจ ตอนนี้พอเขาได้ยินคำว่าเครื่องเสียจะรู้สึกโกรธ! เมื่อไม่นานมานี้สองคนนั้นที่เครื่องตรวจว่าไม่ท้อง แต่ดันท้อง เครื่องถูกส่งคืนโรงงานไป ส่วนเขาไปพักผ่อน! เร็วๆ นี้ได้ยินมาอีกว่าเด็กที่เครื่องยืนยันว่าเป็นเนื้องอกในสมองกลับหายเป็นปกติ หมออีกคนก็ไปพักผ่อนเหมือนกัน เครื่องถูกส่งคืนโรงงานเหมือนเดิม
ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้อีก หมอซุ
