“เมื่อเกิดคำถาม ต่อให้ศีลโกรธบอกว่าห้ามโกรธ แต่พุทธศาสนาก็มีการขึงตามองด้วยความโกรธ แม้แต่พระโพธิสัตว์ยังมีการแปลงกายเป็นวิทยาราช [1] ฉันเป็นคนธรรมดา จะให้ไม่โกรธคงไม่มีทางเป็นไปได้?”
“ติ๊ง! โกรธได้ แต่เป็นไต้ซือควรจะน้ำใจอย่างที่ควรจะมี หรือว่าแค่เพราะอีกฝ่ายไม่เชื่อนาย พูดแค่ไม่กี่ประโยคก็โกรธกัน ฆ่ากัน หรือทะเลาะกับเขาอย่างนั้นเหรอ? ไม่โกรธเป็นดั่งพุทธ ถ้าโกรธก็เป็นดั่งพุทธเช่นกัน! พุทธศาสนาสอนให้ไม่โกรธ ไม่ใช่ซ่อนทุกอย่าง นายต้องสัมผัสขีดจำกัดในนั้นด้วยตัวเอง”
ฟางเจิ้งงงงวย แต่ก็ยิ้มแห้ง “ฉันคิดว่าฉันเข้าใจนะ ควรโกรธก็โกรธ ไม่ควรโกรธก็ไม่โกรธ ถูกไหม?”
น่าเสียดายระบบไม่ตอบ ฟางเจิ้งได้แต่ตรึกตรองด้วยตัวเอง ขบคิดถึงปัญหาเกี่ยวกับศีลโกรธมากมาย สรุปเขาพบว่าคำตอบเหล่านี้ส่วนใหญ่คลุมเครือ ไม่ได้มีความหมายแท้จริง พอถึงตัวคนจริงๆ ก็จะต่างไปเพราะคน
ตอนนี้วีแชตสว่างวาบขึ้นมา
“ไต้ซือ ถ่ายภาพเสร็จรึยังคะ?” คนทักมาคือฟางอวิ๋นจิ้ง
ฟางเจิ้งรีบส่งภาพที่ถ่ายไว้ครั้งก่อนให้ไปทันที
ในหอพักสาขาภาษาจีนมหาวิทยาลัยจี๋หลิน ฟางอวิ๋นจิ้งเห็นภาพที่ส่งมาใหม่แล้วดวงตาเปล่งประกาย! แม้ฟางเจิ้งจะไม่ชำนาญเรื่องสีหรือแต่งภาพมือถือ แต่ตัวเขาก็เป็นหลวงจีนหัวโล้นสง่างาม ประกอบกับวิวสวยงามกับหมาป่าตัวใหญ่ที่ดูองอาจไม่ธรรมดาแล้ว ทำให้ลงตัวจริงๆ!
ฟางอวิ๋นจิ้งมองภาพหลายใบแล้วก็รู้สึกหลงใหล ไม่ได้หลงคน แต่หลงภาพ ตอบกลับ
