จากโรงพยาบาลได้ไปรักษาที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่าครับ?”
หลู่ซวงซวงส่ายหน้าโดยจิตใต้สำนึก จากนั้นพลันนึกถึงวัดเล็กบนภูเขาเอกดรรชนี และยังมีหลวงจีนหนุ่มหัวโล้นและสะอาดมากรูปนั้น! สามีเธอบอกว่าหลวงจีนนั่นเก่งมาก แต่กลับไม่บอกว่าเก่งยังไง ตอนนั้นเธอไม่มีความคิดอยากจะรู้จักเข้าใจหลวงจีนนั่นด้วย ทว่าหลังบุตรออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ไม่ได้ออกห่างจากตัวเธอเลย มีแค่ครั้งเดียวที่หลวงจีนรูปนั้นอุ้มไป
พอคิดดูดีๆ ถ้าระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้น จะต้องเกิดในช่วงนั้น!
“คุณผู้หญิงหลู่ คุณผู้หญิงหลู่?” ผู้อำนวยการจ้าวเค้นถาม
หลู่ซวงซวงได้สติกลับมาจึงตอบกลับทันที “ไม่…ไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ ไปวัดหนึ่ง แต่วัดนี้เล็กมาก ในวัดมีหลวงจีนหนุ่มรูปหนึ่ง น่าจะไม่มีความสามารถอะไรหรอกมั้ง? บางทีสวรรค์อาจเป็นคนรักษา”
ผู้อำนวยการจ้าวได้ยินว่าวัดก็เลิกคิ้วขึ้น ในใจเต้นตึกๆ! ถ้าได้ยินว่าเป็นโรงพยาบาลอื่นเขาจะไม่อะไรเลย แต่พอได้ยินว่าวัดก็ใจเต้น! ครั้งก่อนเกษตรกรสามีภรรยาคู่นั้นเหมือนจะไปขอพรที่วัดแล้วก็มีลูก! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาวิ่งหนีเร็วคงต้องแทะเครื่องตรวจแล้ว ตอนนี้เอาอีกแล้ว? จะไม่ให้เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเลยรึไง?
ตอนนี้เองมีเสียงแทรกเข้ามา “เป็นไต้ซือฟางเจิ้งวัดเอกดรรชนีบนเขาเอกดรรชนีหรือเปล่าคะ?”
“เจียงถิง? ทำไมเธอไม่ตั้งใจอยู่เวรล่ะ เดินไปทั่วทำไม?” หมอต่อว่า
เจียงถิงแลบลิ้นแล้วพูด “ช่วยไม่ได้ โรคที่รักษาไม่ได้กลับหายดีในทัน
