่ไม่ใช่คน!
ฟางเจิ้งแก้ปัญหาเรื่องมีดปืนได้แล้วก็หัวเราะเหอะๆ มองหานเซี่ยวกั๋ว “ตอนนี้พวกเรามาคุยกันดีๆ ได้รึยัง?”
“ไต้ซือ ก่อนหน้านี้จะให้ฉันลงเขาไม่ใช่เรอะ? ฉันจะลงเขาแล้ว ลาก่อน” หานเซี่ยวกั๋ววิ่งหนีไป!
หมาป่าเดียวดายเงยหน้ามองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งกล่าว “ให้เขาไปเถอะ เป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ ลงเขาไปก็ฝนตกอีก เมฆก็มาวันเว้นวัน เป็นแบบนี้อีกแล้ว แรงกดอากาศต่ำขนาดนี้น่าจะตกเขา ฝนครั้งสุดท้ายก่อนเข้าฤดูหนาวก็แบบนี้แหละน้า…”
พูดจบฟางเจิ้งก็พาหมาป่าเดียวดายปิดประตูวัด เข้าไปในห้อง
ฟางเจิ้งไม่ได้ทำอะไร แต่หยิบมือถือออกมาดู พบว่ามีข้อความฝากไว้เป็นพรวน
เปิดอ่านดูเป็นของจ้าวต้าถงทั้งหมด
“ไต้ซือ ท่านอยู่ไหม?”
“ไต้ซือ?”
“ไต้ซือ ช่วยด้วย! ท่านอธิบายให้ชัดเจนที รับเชื้ออสุจิหมายความว่ายังไง? พวกเราเป็นผู้ชายนะ?”
“ไต้ซือ ชื่อเสียงผมล่ำลือไปทั่วแล้ว…ฮือๆๆ…”
……….
ฟางเจิ้งมองแวบแรกก็งงเล็กน้อย รับเชื้ออสุจิ? รับเชื้ออสุจิอะไร? จากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนเขียนผิด! จึงรีบเลื่อนขึ้นไปข้างบน คำว่ารับเชื้ออสุจิเด่นตาเป็นพิเศษ!
ฟางเจิ้งรีบตอบกลับทันที “ไม่ใช่รับเชื้ออสุจิ แต่ให้ตั้งมั่นสมาธิต่างหาก อมิตพุทธ อาตมาเขียนผิด โยมอย่าถือโทษเลยนะ”
ตอนนี้เอง จ้าวต้าถงกำลังนั่งตาแดงอยู่บนเตียงด้วยความคับอกคับใจ…กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม…มือถือพลันสั่น พอก้มหน้ามอง จ้าวต้าถงก็ร้องไห้โฮ ดึงหูหานเข้ามาตะโกนใส่ “แกดู! ดู!
