ู้น”
หมาป่าเดียวดายได้ยินว่าอาบน้ำก็คึกคักกว่าเดิม ทั้งยังกระโดดโลดเต้นสื่อว่ามันก็จะอาบด้วย
ฟางเจิ้งมองค้อน “นายจะอาบด้วยเหรอ? ได้ รอเดี๋ยวนะ แต่ฉันไม่มีโอ่งอาบน้ำ ได้แต่ตักราดอาบเอานะ”
หมาป่าเดียวดายเห่าสองทีสื่อว่าตกลง
น้ำร้อนแล้วฟางเจิ้งก็ตักน้ำลาดจากหัวดังซ่าเรียกความกระปรี้กระเปร่า ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามาก
“เฮ้ย! นำบริสุทธิ์มีผลแบบนี้ด้วย ไม่เลวจริงๆ” ฟางเจิ้งก้มหน้าลงก็อึ้งไป เห็นว่าคราบสิ่งสกปรกตามตัวถูกน้ำชะล้างจนหมด! ผิวหนังพลันเปิดโล่ง เหมือนกับชะล้างเส้นเลือด! ผิวหนังขาวผ่องกว่าเดิม มีน้ำมีนวล คลำผิวตัวเองแล้วก็รู้สึกสบายมือ!
โฮ่ง…
หมาป่าเดียวดายเห่าอย่างสุขสบาย ฟางเจิ้งหันไปก่อนยกขาถีบไปทีหนึ่ง “หลบไป แกสกปรกจัง ทำไมสกปรกแบบนี้? ดูน้ำที่ฉันล้างสิเปลี่ยนสีไปนิดเดียวเอง ของแกนี่มันซีอิ๊วรึไง?”
หมาป่าเดียวดายเห่าสองทีด้วยความคับอกคับใจ ฟางเจิ้งได้ยินชัดเจน เจ้านี่พูดว่า “คนอื่นเขาก็ต้องอาบให้สะอาดไหมล่ะ? นายคิดว่ามีแค่นายคนเดียวที่อาบน้ำเหรอ? หัวแข็งจริงๆ ตอนฝนตกฉันก็อาบน้ำ บางครั้งตกไปในบ่อน้ำก็ถือว่าอาบครั้งหนึ่ง…”
ฟางเจิ้งตลกเจ้าหมาป่านี่ “เอาเถอะ เราสองคนห่างๆ กันหน่อย ฉันกระบวยนึง ตักให้นายกระบวยนึง นายห้ามเอาน้ำออกมาเองเข้าใจไหม?”
ฟางเจิ้งกลัวว่าเล็บมันจะเข้าไปในถังน้ำ น้ำสะอาดจะกลายเป็นน้ำหมึก…
หมาป่าเดียวดายเห่าสองทีสื่อว่าเข้าใจ
ฟางเจิ้งถึงถอนหายใจโล่งอก ก่อนตักให
