นโง่จริงๆ ไต้ซือมหัศจรรย์ขนาดนั้น วัดก็ต้องศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่า! ฉันน่าจะไปขอพร อย่างน้อยจุดธูปให้เงินบริจาคเล็กน้อยก็ยังดี เฮ้อ…”
…………
“ฮัดชิ้ว!” ฟางเจิ้งจามก่อนพึมพำต่อ “ใครกำลังพูดถึงฉันอยู่นะ?”
“ติ๊ง! ยินดีด้วย ช่วยชีวิตไว้อีกสองคน ตอนนี้นายมีโอกาสจับรางวัลสองครั้ง จะเริ่มจับเลยหรือไม่?”
“จับ! ไม่จับก็เสียเปล่า จะเก็บไว้ก็มีลูกไม่ได้” ฟางเจิ้งตอบทันที
“ติ๊ง! ยินดีด้วยนายได้รับไตรจีวรขาวจันทร์หนึ่งตัว” ระบบกล่าว
“ไตรจีวร? ท่านพระโพธิสัตว์ นายคิดว่าไตรจีวรฉันมันขาดเกินไปรึไง ให้ฉันกินเนื้อสัตว์ได้แล้วรึเปล่า?” ฟางเจิ้งยิ้ม ตนลงเขาไม่ได้ เสื้อผ้าย่อมเป็นปัญหา ต่อให้มีเงินก็ซื้อเสื้อผ้าอื่นไม่ได้ แต่ในวัดมีเพียงจีวรเก่าๆ เย็บมาหลายปีแล้ว พูดจริงๆ คือเขาดูไม่ได้
ถึงยังไงก็ยังเป็นวัยรุ่น ก็อยากแต่งตัวดูดีบ้าง
แต่เทียบกับเสื้อผ้าแล้ว ฟางเจิ้งหวังจะได้ความสามารถยอดเยี่ยมมากกว่า อย่างเช่นเนตรสวรรค์รวมถึงความสามารถมหัศจรรย์ที่คุยกับสัตว์ได้ ความสามารถพวกนี้เหนือธรรมชาติ ยอดเยี่ยมกว่าเล็กน้อย ดังนั้นในใจจึงผิดหวังเล็กน้อย
พูดจบไตรจีวรตัวหนึ่งก็ตกลงในมือเขา
มันเป็นไตรจีวรขาวที่ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร ไม่หนาไม่บาง แต่จับแล้วสบายมือมาก แถมยังมีกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ กลิ่นไม่แรง กระทั่งหากไม่สังเกตจะมองข้ามกลิ่นไป แต่ถ้าสัมผัสดีๆ จะมีอีกความรู้สึกหนึ่ง มันมีกลิ่นน้ำมันตะเกียงเล็กน้อย และก็มีกลิ่นตำร
