่าขับรถอย่างรวดเร็วอยู่บนทางด่วน ขับไปพลางหัวเราะเสียงดัง “ให้พั่งจื่อกินควันดำข้างหลังหน่อย! รถใหม่ฉันมันแรงจริงๆ ฮู้วๆ…”
“นายขับช้าหน่อย มันเร็วไปแล้ว” หลูเสียวอ่าจับเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น
“กลัวอะไร? ตอนนั้นพี่โหวเร็วพอๆ กับหมาป่าสิบสามตัว!” โหวจื่อพูดอย่างมั่นใจ
“ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ?” หลูเสียวอ่าถาม
“เธอไม่รู้อยู่แล้ว ตอนนั้นฉันเพิ่งจบอนุบาล” โหวจื่อตอบ
“นายขับรถตั้งแต่อนุบาลเหรอ? นายไม่มีใบขับขี่นี่?!” หลูเสียวอ่าโมโหบ้างแล้ว ถ้าผู้ชายของตนเชื่อถือไม่ได้ เธอจะจัดการเขาจริงๆ
โหวจื่อหัวเราะเสียงดัง “ฉันเล่นรถเหาะในQQน่ะ เจ้านั่นเร็วมากเลย”
หลูเสียวอ่าโมโห “นายนี่มัน! ตอนนี้ยังมีหน้ามาล้อเล่นอีก ระวังหน่อย ขับช้าๆ”
“รู้แล้วๆ” โหวจื่อขานรับพลางเหยียบคันเร่ง ไม่ได้จะลดความเร็วลงเลย ในกระจกมองหลัง รถพั่งจื่อกับเจียงถิงถูกทิ้งห่างไปเรื่อยๆ ในใจนึกลำพองใจ หลูเสียวอ่าพลันว่า “โหวจื่อ ช้าลงเดี๋ยวนี้!”
“จะตะโกนทำไม ขับรถอยู่ เธออย่าทำให้ฉันเสียสมาธิได้ไหม?” โหวจื่อก็โมโหบ้างแล้ว
“ไม่ใช่ นายดูรถข้างหน้าสิ เหมือนรถบรรทุกเลย รถบรรทุกถ่าน” หลูเสียวอ่าตอบกลับ
“รู้แล้วๆ เห็นแล้ว รถบรรทุกถ่าน เจ้านี่มีหลายคันเลย…อืม หืม? รถบรรทุกถ่านหลายคันเหรอ?” โหวจื่อพลันนึกถึงคำพูดที่ฟางเจิ้งเคยพูดกับเขาไว้
หลูเสียวอ่าพูดต่อทันที “นึกออกแล้วใช่ไหม? นายรับปากไต้ซือแล้วนี่ว่าถ้าเห็นรถพวกนี้จะต้องลดความเร็วลง ขับช้า