ลั่ง แต่พั่งจื่อยังจำผักป่าที่ฟางเจิ้งพูดได้ คิดว่าผักป่าก็ไม่น่าจะธรรมดาเหมือนกัน จึงเฝ้าจับตาดูไว้ อาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่สังเกตคีบมาชิมคำหนึ่ง หากอร่อย เขาจะแอบกินจนหมดคนเดียว
แต่เมื่อเข้าปากก็แทบจะคายทิ้ง ซ้ำด่าทอในใจ ‘นี่มันห่าอะไรวะเนี่ย!’
ดีที่ข้าวอร่อยจึงทนไหว
ฟางเจิ้งมั่นใจว่าพั่งจื่อไม่กินผักป่าจึงเก็บไป ถึงผักป่าจะไม่อร่อย แต่ไม่ว่ายังไงก็เป็นผัก เขาต้องผ่านฤดูหนาว การเสริมวิตามินก็ต้องใช้ผักป่าเหล่านี้ ประหยัดได้ก็ประหยัด!
………………………….
