ะตา ระดมโชคชะตามหาศาลมาเปิดพันธนาการให้ต้าจิ่งและหนุนให้ต้าจิ่งพุ่งทะยานขึ้นสูง
เยี่ยสวินตี๋ ไปฉี หวงเทียนและเฮยเทียนยืนอยู่ที่ริมหน้าผา หมอกทึบไม่อาจบดบังร่างของพวกเขา พวกเขามองจากข้างบนลงไปยังป้ายศิลาจักรพรรดิมนุษย์ในวังหลวง “จิ๊ๆ มิน่าเล่า เพราะมีผู้ฝึกยุทธ์ตั้งมากมายมาเป็นกำลังให้ราชวงศ์แห่งโชคชะตานี่เอง โชคชะตาจึงเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วจนเหลือเชื่อ”
เยี่ยสวินตี๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทั้งมีความคาดหวังในดวงตา นับตั้งแต่ผสานเข้ากับโชคชะตาของต้าจิ่ง เขาก็ได้ลิ้มรสถึงคุณประโยชน์ของโชคชะตา เขาฝึกยุทธ์ได้รวดเร็วขึ้นเพราะอาศัยโชคชะตา การฝึกวิชากายเทพมหาวัชระก็ยังง่ายกว่าการฝึกวิชาบรรพจิตเดียวดายอีกด้วย
ไปฉีนอนหมอบลงบนพื้น กล่าวว่า “จ้ะ ข้าก็นึกถึงภาพตอนที่ฮ่องเต้จิ่งไท่จงสถาปนาราชวงศ์แห่งโชคชะตาขึ้นมา เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ” ไม่บ่อยครั้งนักที่น้ำเสียงของมันจะเศร้าสร้อยเช่นนี้
เยี่ยสวินตี๋ถามด้วยความสงสัยว่า “ฮ่องเต้จิ่งไท่จงเป็นคนเช่นใดหรือ” เขาใคร่รู้เรื่องของเจียงจื่ออวี้มาก คนเช่นใดกันจึงทำให้อาจารย์คอยปกป้องอาณาจักรที่เขาทิ้งเอาไว้มาหลายชั่วคนเช่นนี้ หวงเทียนและเฮยเทียนก็ใคร่รู้อย่างมากเช่นกัน เพราะพวกมันได้ยินเจียงฉางเซิงเอ่ยถึงเจียงจื่ออวี้อยู่บ่อยครั้ง
ไปฉีเริ่มพูดถึงความเข้าใจของมันที่มีต่อเจียงจื่ออวี้ แม้ว่าเจียงจื่ออวี้จะพึ่งพาพลังยุทธ์ไร้เทียมทานของมรรคาจารย์ แต่เมื่อเทียบกับฮ
