ามคนมาถึงประตูใหญ่
พอมาถึงประตู พั่งจื่อเท้าสะเอวหมายจะแสดงพละกำลังและความห้าวหาญ แต่พอยืนอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ความคิดเสแสร้งและความโอหังจางลงไปทันที อารมณ์ฉุนเฉียวสงบตามไป ก่อนพูดเบาๆ กับตัวเอง “หืม แปลกจริงๆ แค่ยืนอยู่หน้าประตูวัดฉันกลับไม่โกรธแล้ว”
หร่วนอิ่งยิ้ม “ฉันว่านายเสียความมั่นใจมากกว่า กลัวเหรอ?”
พูดจบหร่วนอิ่งก็มาอยู่ข้างพั่งจื่อ ความกังวลและกลัวในตอนแรกจืดจางลงไป ถึงจะมีอยู่แต่ไม่หนักขนาดนั้นแล้ว ทั้งยังพูดขึ้นด้วยความตกใจ “จริงด้วย พอเข้าไปในวัดแล้วจิตใจรู้สึกสบายขึ้นมาก”
หลูเสียวอ่าจูงมือเจียงถิงเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สองคนรู้สึกแบบเดียวกัน มองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
…………………………
