่งกลับไปตักน้ำมาชามหนึ่ง ดื่มไปอึกหนึ่ง ดวงตาพลันเปล่งประกาย ไม่สนใจอะไรแล้ว เอาแต่ดื่มไปอึกใหญ่…
เมื่อน้ำเข้าปากจะรสชาติหอมหวานอย่างยิ่ง สำคัญคือเย็นสบาย แต่กลับไม่เย็นเยือก เมื่อเข้าไปในร่างกาย อวัยวะทั่วร่างจะเหมือนถูกกระตุ้น พวกอวัยวะเหล่านี้ราวกับหญ้าแห้งและต้นไม้แก่ที่แห้งมานานมากแล้วพลันได้รับฝนตกครั้งใหญ่ จึงสูบน้ำอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยพละกำลังแห่งชีวิต แตกหน่อออกกิ่ง…
ดื่มน้ำหมด ฟางเจิ้งลูบท้อง อิ่ม! แต่กลับเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าพอใจ “สบาย!”
ฟางเจิ้งไม่คิดเลยว่าเขาที่ดื่มน้ำมาทั้งชีวิตจะรู้สึกว่าน้ำนี่อร่อยกว่าเครื่องดื่มทุกชนิด! ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าน้ำจากตาน้ำพุเอกดรรชนีเป็นน้ำที่อร่อยที่สุดแล้ว แต่ตอนนี้เทียบกับน้ำนั่นไม่ได้เลย!
“โฮ่งๆ…” หมาป่าเดียวดายใต้เท้าส่งเสียง
ฟางเจิ้งตอบกลับอย่างรำคาญ “เออๆ จะให้นายดื่ม”
ฟางเจิ้งก็ไม่ใช่คนขี้เหนียว ในเมื่อน้ำนี่อร่อยจริงๆ ก็ให้หมาป่าเดียวดายดื่มให้เต็มที่! ให้ข้าวไม่ได้ จะให้น้ำไม่ได้หรือไง?
เขาให้หมาป่าเดียวดายดื่มน้ำชามใหญ่อีกชาม จากนั้นตรึกตรองเรื่องน้ำ เห็นได้ชัดว่าน้ำพุใต้ภูเขาไม่ได้มีรสชาติแบบนี้ เช่นนั้นคำตอบทุกอย่างก็อยู่ที่โอ่งพุทธแล้ว
“ระบบ นายอยู่ไหม?”
ระบบเงียบ
“เฮ้ ยังโกรธอยู่อีกเหรอ? พี่ระบบ อย่าโกรธเลยนะ ถามหน่อย เรื่องน่าตกใจที่นายว่าคือหลังเติมน้ำเต็มโอ่งแล้ว น้ำจะเปลี่ยนเป็นอร่อยมากใช่รึเปล่า?” ฟางเจิ้งถาม
“เมื่อเติ
