“พูดแบบนี้ แสดงว่าพวกคุณไม่ได้ตรวจแค่ที่พวกเราเหรอ?” เสียงผู้อำนวยการจ้าวดังแว่วมา
“ค่ะ พวกเราไปมาหลายที่แล้ว มีแต่บอกว่าพวกเรามีลูกไม่ได้ ใครจะรู้ว่าครั้งนี้ไปวัดเอกดรรชนี ขอพระแม่กวนอิมก็ได้เลยจริงๆ นี่เหมือนกับฝันไปเลย” ตู้เหมยหยุดปากไว้ไม่ได้ ทั้งยังหัวเราะ
หยางหวาก็หัวเราะตามซื่อๆ…
ผู้อำนวยการจ้าวตอบ “เอาล่ะ ยินดีด้วยนะ ผมยังมีธุระขอตัวก่อน พวกคุณกลับไปก็พักผ่อนเยอะๆ อย่าให้เหนื่อยเกินไปล่ะ” พูดจบผู้อำนวยการก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบนหัว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ส่วนเรื่องกินเครื่องตรวจ อย่าพูดถึงมันเลย รีบไปดีกว่า
หยางหวากับตู้เหมยขานรับหลายครั้ง จากนั้นก็ออกโรงพยาบาลไปอย่างตื่นเต้น
เจียงถิงที่อยู่ด้านหลังมองเงาแผ่นหลังสองคนนั้นพลางพึมพำ “วัดเอกดรรชนี? ขอพระโพธิสัตว์แล้วได้ลูกเหรอ? เป็นไปได้หรือเนี่ย? อีกอย่าง ไม่เคยได้ยินชื่อวัดนี้มาก่อนเลย…หากสมดังปรารถนาจริงๆ…”
เจียงถิงดวงตาเป็นประกาย มองเวลาแล้วก็จบเวรดึกพอดี จึงรีบเก็บของกลับบ้าน พอกลับถึงบ้านก็เปิดโทรศัพท์ค้นหาวัดเอกดรรชนีแต่ไม่พบ จึงโทรไปถามหัวหน้าพยาบาลถึงที่อยู่ของพวกหยางหวา ก็รู้ว่าอยู่หมู่บ้านเอกดรรชนี เธอจำไว้แล้วว่าภูเขาเอกดรรชนีหลังหมู่บ้านเอกดรรชนีก็เป็นพื้นที่หนึ่งเหมือนกัน เด่นชัดมาก อีกทั้งในคำอธิบายต่อภูเขาเอกดรรชนียังพูดว่าบนเขามีวัดเล็กแห่งหนึ่ง แต่กลับไม่พูดถึงนาม
แต่เจียงถิงวิเคราะห์แล้วก็มั่นใจแปดส่วนว่
