ตู้เหมย “หมอ ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมจริงๆ”
“ไปกินสมุนไพรอะไรมาอีก? หรือมีหมอเท้าเปล่า[1]รักษาให้?” หมอถามขึ้นอย่างจนปัญญา
เสียงหมอคนนี้ไม่เบา ประกอบกับเมืองเป็นที่ตั้งอำเภอใหญ่ อาการป่วยของตู้เหมยกับหยางหวาที่พิเศษขนาดนี้ ในโรงพยาบาลจึงมีไม่น้อยที่รู้จักพวกเขา เห็นพวกเขามาอีกครั้งจึงสนทนากันอยู่ด้านข้าง
พยาบาลสาวคนหนึ่งดึงหัวหน้าพยาบาลพลางถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่ มันเรื่องอะไรกันเหรอ? เขาจะตรวจก็ตรวจให้พวกเขาสิ?”
“เหอะๆ เจียงถิง สองคนนี้เป็นคนดังนะ พวกเขามาตรวจสามครั้งในสามเดือน ครั้งก่อนก็เพิ่งต้นเดือนนี้เอง แต่ก็มาอีกแล้ว การตรวจไม่ใช่ปัญหาหรอก ปัญหาคือดูชุดที่พวกเขาใส่สิ คงจะเหนื่อยยากกันมาก เอาเงินมาลอยน้ำแบบนี้ไม่มีประโยชน์เลย หมอซุนก็คงหวังดี…” หัวหน้าพยาบาลตอบ
“ทำไมพวกเขาถึงได้ดื้อกันแบบนี้นะ? มีแบบธรรมชาติไม่ได้ ก็ไม่คิดหาวิธีอื่นเลยเหรอ?” พยาบาลเจียงถิงถามด้วยความแปลกใจ
หัวหน้าพยาบาลได้ยินดังนั้นก็หัวเราะทันที “วิธีอื่นเหรอ? พวกเขาคิดเยอะกว่าเธออีกนะ คิดว่าพวกเขาลองสมุนไพรทุกชนิดในแปดหมู่บ้านสิบลี้กับยาลับบรรพบุรุษมาหมดแล้วล่ะ พอลองทุกครั้งจะรู้สึกว่าดีแล้วจะรีบมาตรวจ เฮ้อ…” พูดถึงตรงนี้ หัวหน้าพยาบาลถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ “คนในประเทศพวกเราหัวโบราณ คิดว่าถ้าไม่มีทายาทจะเป็นการอกตัญญูต่อบุพการีที่สุด สองคนนี้น่าสงสารจริงๆ…”
เจียงถิงพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นจะทำย
