วงล้อว่างเปล่าหมุน มองไม่เห็นว่ามีอะไร ไม่ให้ความรู้สึกรอคอยเลยสักนิด
หนึ่งนาทีต่อมา
“ติ๊ง! ยินดีด้วยท่านได้รับวิชาเทพคุ้มกันแห่งพุทธ [หัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์]!”
ฟางเจิ้งอึ้งไป “วิชาเทพ? ร้ายกาจมากไหม?”
ปึก!
ตำราสีเหลืองเล่มหนึ่งตกลงในมือฟางเจิ้ง เขาก้มหน้ามองแวบหนึ่ง ทั้งเล่มเป็นสีเหลือง ข้างหลังมีสัญลักษณ์สวัสดิกะ[1]卍 ดูแล้วเหมือนกับดอกเบญจมาศที่รอวันเบ่งบานมาก
“เป็นตำราที่ดูมีพลังจริงๆ…ระบบ นายเข้าถึงแก่นของหนังในประเทศที่เป็นเกาะแล้ว! การออกแบบเล่มก็ถือว่าไม่เลว…” ฟางเจิ้งกล่าวพลางพลิกตำรา ด้านหน้าเขียนตัวอักษรใหญ่ที่ดูมีพลังไว้หลายตัว [หัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์]!
ฟางเจิ้งเปิดตำราโดยจิตใต้สำนึก หนึ่งเค่อต่อมาตาลาย ตอนที่เห็นชัดอีกครั้งก็มาอยู่บนดอกไม้หนึ่ง! ตรงหน้าเป็นหลวงจีนรูปหนึ่งยืนอยู่บนแท่นเปล่งแสงทองอร่าม มองมาทางฟางเจิ้ง หลวงจีนรูปนั้นขยับแล้ว! สองมือประนมไว้ตรงหน้าอก เหมือนกำลังท่องบทสวด แต่ต่อมาฟางเจิ้งเห็นภาพน่าเหลือเชื่อ อดพูดขึ้นไม่ได้ “เวรแล้ว! ตายแน่! ตายแน่ๆ!”
โครม!
หินยักษ์ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ!
ฟางเจิ้งตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ “ยอดเยี่ยม แกร่งขนาดนี้เชียว! อย่างกับเหล็ก!”
หลังหลวงจีนรูปนั้นปล่อยฝ่ามือแล้วก็ดึงฝ่ามือกลับ สองมือประนมอีกครั้งจะใช้วิชาอีกรอบ เมื่อเขาโคจรพลังแล้ว ฝ่ามือกับต้นแขนก็ขยายใหญ่ขึ้นตาม หนากว่าเดิมหนึ่งเท่า! สองฝ่ามือประหนึ่งเหล็กกล้าตบออกไป กำ
