งตงชวี
“ท่านอาจารย์ ผ่านมา 60 ปีแล้ว ตบะของท่านก็ยังไม่ฟื้นคืน…เจ้าคนแซ่สวีนั่นก็ไม่คิดจะช่วยท่านเลย!”
ตงชวีหัวเราะและลูบหัวผู้คุมกฎ
“ช่างเถอะ ตอนนั้นเป็นข้าเองที่ดื้อรั้น ไม่ฟังคำท่านเจ้าสำนัก!”
ผู้คุมกฎได้ทำหน้าเศร้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบา ซึ่งแฝงด้วยความไม่สบายใจและโศกเศร้า
“หากเป็นเช่นนี้ ภายใน 10 ปี ท่านก็คง…”
เรือบินยักษ์ของตงชวีสั่นไหวเพียงชั่วครู่ แต่ดวงตาของทั้งสองตกตะลึงอย่างมาก ตงชวีคิ้วขมวดและหันไปมองผู้คุมกฎ ทั้งคู่นั้นกล่าวพร้อมกัน
“ระดับ 10!”
แสงสีม่วงสีเดียวกับปราณแท้ของลั่วเหอ แสงสีม่วงพุ่งขึ้นฟ้า ประกายระยิบระยับ คลื่นพลังนั้นแหวกเมฆและโจมตีม่านป้องกันสำนัก ทั้งสำนักศึกษาชี้ฟ้าสั่นไปทั่วสำนักราวกับแผ่นดินไหว