ิษย์คนอื่นเริ่มถอยห่างจากพวกของตานเจาและศิลาวัดพลังเซียน แววตาของตานเจาไม่เกรงกลัวต่อพลังอำนาจของดาบยักษ์แม้แต่น้อย เขานั้นมองด้วยสายตาที่เย่อหยิ่งเช่นเคย ดูท่าจะดูเย่อหยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ชายที่หน้าตาเหมือนกอริลลา เขานั้นมีนามว่าซานเปียว เขานั้นเดินมาบังตานเจาและกล่าวออกมา
“คุณชาย ข้าจัดการมันเอง!”
ตานเจาแตะไปที่ซานเปียว เขานั้นเข้าใจทันที จึงหลบไปด้านแขนซ้ายของตานเจา
“ซานเปียว ให้ข้าจัดการเจ้ามดปลวกเองเถอะ!”
ชายดาบยักษ์ได้ใช้วิชากระบี่ยักษ์ ขยายกระบี่ของตนให้ใหญ่ขึ้นอีก ทำให้เงากระบี่แทบจะปิดบังแสงอาทิตย์ ลั่วเหอมองก็ตกใจกับพลังของชายดาบยักษ์อย่างมาก ที่มีวิชาที่น่ากลัวแบบนี้อยู่
“มดปลวกงั้นรึ? ฮ่าๆ ช่างหยิ่งผยองจนน่าคลื่นไส้ ดูไว้ซะ วิชากระบี่ยักษ์แท้จริง!”
ซานเปียวตกตะลึงอย่างมาก เขานั้นกล่าวออกมา
“คุณชาย กระบี่ยักษ์สร้างด้วยปราณกระบี่ ไม่ได้ใช้วิชาค่ายกลหรือใช้ยันต์อะไรเลยขอรับ!”
ลั่วเหอเพ่งมองวิชาของชายดาบยักษ์ เป็นวิชาที่ทรงพลัง แต่เมื่อลั่วเหอมองลึกเข้าไป ก็เป็นเพียงวิชาธรรมดาเท่านั้น เป็นกลหลอกตา ลั่วเหอเมื่อทราบดังนั้นก็ส่ายหัวออกมา หลินเทียนหันไปหาลั่วเหอ
“ลั่ว
