่วเหอนั้นแม้หลับตานั่งบำเพ็ญเซียน แต่ก็ยังสามารถเรียนรู้คัมภีร์ทำนองคลื่นพยัคฆ์ นี่อาจเป็นพรสวรรค์เพียงเล็กน้อยของลั่วเหอ คือการจดจำ และยิ่งได้พลังจากตรามารสวรรค์ ก็ทำให้ลั่วเหอมีความจำเหนือนักบำเพ็ญคนอื่น 1 ขั้น
“วิชาทำนองคลื่นพยัคฆ์แบ่งเป็น 3 ระดับ 3 คำราม ระดับ 1 คำราม 1 ครั้ง โจมตีจิต ระดับ 2 คำราม 2 ครั้ง โจมตีจิตและกายเนื้อ ระดับ 3 คำราม 3 ครั้ง โจมตีจิต โจมตีกายเนื้อ และโจมตีวิญญาณ เมื่อถึงระดับ 3 จะเรียกว่าพยัคฆ์ราชันย์พิภพ”
(1 วันต่อมา)
ลั่วเหอลืมตาขึ้น พลังปราณสีม่วงระเบิดออก สร้างคลื่นลมกระแทกไปรอบทิศทาง ลั่วเหอหน้าเสีย เขานั้นนำมือซ้ายมาปิดปากตนเอง จากนั้นลั่วเหอได้ไอออกมา เมื่อเขาเปิดมือออกก็พบกับเลือดสีดำ และเมื่อมองรอบๆ ตัวก็พบว่ามีไอสีดำกำลังออกจากร่างกาย ซึ่งมันมีกลิ่นที่เหม็นอย่างมาก
ลั่วเหอได้ชูดัชนีสองนิ้ว ปราณสีม่วงปรากฏรอบตัวลั่วเหอ เขานั้นได้ใช้วิชาตราประทับดาวมารขนาดจิ๋วมาที่นิ้วชี้มือข้างที่ชูดัชนีสองนิ้วอยู่ ลั่วเหอมองไปที่ตราประทับดาวมาร
“น่าเสียดาย แม้แต่ตอนนี้ดวงตาที่อยู่รอบตราประทับดาวมารก็ไม่ยอมลืมตา”
ลั่วเหอได้หยิบของทั้งหมดที่ตนเองได้มาออก