หน้าประตูสำนักศึกษาชี้ฟ้า ลั่วเหอและคนอื่น ๆ ต่างรออาจารย์ในสำนักศึกษาชี้ฟ้ามารับเข้าไปดูแล สำนักศึกษาชี้ฟ้าแม้จะไม่ใหญ่โตเท่าสำนักชื่อดังในทวีปเซวียนเทียน แต่เรื่องทรัพยากรการบำเพ็ญไม่น้อยหน้าสำนักชื่อดังแม้แต่น้อย ระหว่างรอ หลินเทียนชัดเจนอย่างมากว่ามองไป๋อวิ๋นไม่ละสายตา
ลั่วเหอที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ก็พยายามสะกิดหลินเทียนหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ จนไป๋อวิ๋นหันกลับมาหาทั้งคู่ หลินเทียนทำตัวไม่ถูก เขานั้นพยายามมองซ้ายมองขวาหลบหน้าของไป๋อวิ๋น นางนั้นมองหลินเทียนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมายืนตรงหน้าของลั่วเหอ นางนั้นมองด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
ทำให้ลั่วเหอมึนงง ไม่เข้าใจการกระทำของไป๋อวิ๋น เมื่อครู่นางนั้นยังยืนคิดเรื่องอะไรบางอย่าง แต่นางกลับเดินมายืนหยุดตรงหน้าของลั่วเหอ
“ข้าขอยืนด้วยได้หรือไม่? ข้าชื่อไป๋อวิ๋น แล้วเจ้าล่ะ?”
หลินเทียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็มาแทรกกลาง และกล่าวแนะนำตนเองออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างอย่างมาก สีหน้าของลั่วเหอตอนนี้นั้นแสดงให้เห็นว่าเขาหนักใจอย่างมากกับหลินเทียน
“ฮ่า ๆ ข้าชื่อหลินเทียน คนผู้นี้ชื่อลั่วเหอ เห็นหน้าตาแบบนี้ เขาน่ะอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น นับว่าเป็นน้องรักขอ
