องศิษย์ใหม่อย่างลั่วเหอ หลินเทียน และไป๋อวิ๋น ส่วนมากจะสนใจลั่วเหอ เพราะใบหน้างดงามราวเทพเซียนในเรื่องเล่า
เพียงไม่นานก็ได้มาถึงศาลาไม้ขนาดใหญ่ที่มีป้ายเขียนไว้ว่า “ศาลาหมื่นคำภีร์” ทั้งหมดได้เดินลงมาจากกระบี่ อาจารย์ซูได้ควบคุมกระบี่หยกขาวให้ย่อขนาดลงเท่าเดิม ลั่วเหอรู้สึกว่าตนเองนั้นได้เปิดโลกอย่างมาก เขานั้นยังตกใจกับเหล่านักพรตมากมายอยู่
ทั้งหมดได้เดินตามหลังของอาจารย์เหยียน คนเฝ้าศาลาหมื่นคำภีร์สองคนสวมใส่อาภรณ์ฟ้าขาว ข้างกายมีกระบี่เงินบินวนรอบ ๆ พวกเขาทั้งสองได้คำนับอาจารย์เหยียนและอาจารย์ซู
“คำนับศิษย์พี่เหยียนเฉาและศิษย์พี่ซูเหวิน”
อาจารย์เหยียนยิ้ม พร้อมหันมาหาอาจารย์ซูและชี้คนเฝ้าประตูทั้งสอง
“นี่เจ้าดูสิ นี่แหละที่เขาเรียกว่าเคารพศิษย์พี่ของตน”
อาจารย์ซูยิ้มและเดินไปหาทั้งสามคน ทำให้อาจารย์เหยียนมองด้วยหางตาและทำหน้าตาไม่พอใจ
“พวกเจ้ามีเวลาเลือกทั้งวัน จำไว้ สามารถหยิบไปได้เพียงหนึ่งคำภีร์เท่านั้น”
ทั้งสามคนคำนับอาจารย์ซู
“ขอรับท่านอาจารย์”
“เจ้าค่ะท่านอาจารย์”
