ซุนต้าได้หยิบหยกอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อข้างขวาและยื่นให้กับลั่วเหอ เขานั้นจับขึ้นมาและมองหยกที่มีลวดลายสลักลายมังกรที่งดงาม
“นี่คือหยกปกป้องชีวิตหากเจ้ามีอันตรายมันจะช่วยเจ้าหนึ่งครั้ง ดูแลตัวเองด้วยข้าขอลา”
ซุนต้าได้เดินจากไปลั่วเหอนั้นมองป้ายที่จะสามารถเข้าร่วมสำนักเซียน สำนักศึกษาชี้ฟ้าในมือและใบหน้าปรากฏรอยยิ้มออกมา ลั่วเหอเขานั้นเข้าไปเก็บของที่ที่พักของตนเองพร้อมแบกโล่และทวนประกายเพลิง จากนั้นลั่วเหอก็หลับตาลงเพื่อคุยจักรพรรดิมารสวรรค์
“ท่านอาจารย์อีกไม่นานศิษย์ก็จะได้เข้าร่วมสำนักเซียนแล้ว”
“อืมข้าเข้าใจ หลายเดือนนี้เจ้าก็ดูแลตัวเองด้วยข้านั้นต้องการพักผ่อนเสียหน่อย”
“ขอรับท่านอาจารย์”
ลั่วเหอลืมตาขึ้นและหันไปด้านหลังมองด้วยหางตา ต้นไม้ขนาดใหญ่มีชายสองคนที่กำลังแอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้คนพวกนั้นก็คือสองพี่น้องที่ต้องการตรวจสอบทวนของลั่วเหอ สองคนนั้นพูดคุยกัน
“พี่ใหญ่ท่านก็บอกเองว่าดูผิดเหตุใดต้องติดตามคนผู้นี้ต่อไป อีกอย่างมันก็แค่นักบำเพ็ญรากวิญญาณระดับ3เท่านั้นจะไปมีอาวุธอำนาจธาตุได้อย่างไร?”
พี่ใหญ่ผู้นั้นทำหน้าสงสัยและจริงจัง
“ข้ารู้สึกไม่สบายใจ ต่อให้ไม่ใช่ข้า
