ซีเหมินเฟิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์จึงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า “รู้อยู่แล้วว่าปิดบังอะไรท่านไม่ได้เลย ไม่ให้ท่านดู ท่านก็ไม่มีทางนิ่งนอนใจแน่”
“ไอพลังในร่างเจ้าขุมนั้นช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน คอยกัดกินพลังชีวิตของอวัยวะภายในเจ้าอยู่ตลอดเวลา” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ด้วยความเร็วในตอนนี้ เจ้าเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงไม่ถึงห้าปีเท่านั้น”
“ท่านหมอที่หุบเขาคงหมิงก็พูดเช่นนี้เหมือนกัน” ซีเหมินเฟิงกล่าว “ข้ารู้ตัวดีว่าเหลือเวลาไม่มากนัก หลังจากควบคุมไอพลังขุมนั้นเอาไว้ได้แล้วก็ออกมาจากหุบเขา อยากสังหารคนของตระกูลจงเจิ้งและคนของวังหยินหยางเพื่อล้างแค้นให้กับญาติใกล้ชิดของพวกเรา”
“เจ้าสังหารคนไปไม่น้อยแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไม่มากเท่าไหร่หรอก ยังสังหารผู้ที่สังหารญาติใกล้ชิดของพวกเราในตอนนั้นไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบเลย” ซีเหมินเฟิงพูดอย่างตำหนิตนเอง
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บมือของตนกลับมาแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าไอพลังขุมนั้นจะอยู่ภายในร่างกายเจ้า ถูกเจ้าควบคุมเอาไว้ได้ชั่วคราว ให้เจ้าได้ใช้งาน แต่ทุกครั้งที่เจ้าใช้มันก็จะสูญเสียพลังชีวิตของเจ้าเองไปด้วย ทำให้เวลาของเจ้าลดน้อยลง”
“ข้าเข้าใจดี” ซีเหมิน
