นั้นดินแดนโบราณกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้แล้วเจ้ายังมีเจตนาปิดบังร่องรอยของตัวเองอีก ข้าอยากตามหาเจ้าก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างรู้สึกว่าโชคดี
“แล้วท่านล่ะ พี่หญิง ท่านมีรูปลักษณ์เช่นในตอนนี้ได้อย่างไรกัน พี่ใหญ่ฉินโม่บอกว่าเขาฝังร่างของท่านด้วยมือตัวเองแล้ว แล้วท่านมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อย่างไรกัน” ซีเหมินเฟิงถาม
“อันที่จริงข้าตายไปแล้วล่ะ ข้าในตอนนี้มิใช่ตัวข้าในอดีตหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“มิใช่ตัวท่านในอดีตอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่าตอนที่พวกเราพบหน้ากันครั้งแรก ข้าเห็นแววตาของท่านแล้วคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง แต่รูปลักษณ์กลับมิได้เป็นเช่นที่ข้ารู้จัก เช่นนั้นสถานการณ์ของท่านในตอนนี้เป็นเช่นไรเล่า” ซีเหมินเฟิงเอ่ย
“หลังจากตายไปเมื่อชาติก่อน วิญญาณของข้าก็เข้ามาในร่างนี้ อาศัยร่างกายนี้มีชีวิตอยู่ต่อมา…”
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าสถานการณ์ของตนให้ฟังอย่างคร่าวๆ หลังจากซีเหมินเฟิงฟังจบแล้วก็มองเธอด้วยสีหน้าแปลกพิกล “พูดเช่นนี้ก็หมายความว่าตอนนี้อายุของร่างกายนี้ของท่านอ่อนวัยกว่าข้ามากมายนัก ดังนั้นท่านควรจะเรียกข้าว่าพี่ชายสิ มิใช่ให้ข้าเรียกท่านว่าพี่หญิง”
ซือหม่าโยวเย่ว์ฟาดฝ่าม
