บทที่ 21 วิถีแห่งกฎ มรดกที่สมบูรณ์แบบ!

ต้องบอกเลยว่า หงหยิง ได้รับประโยชน์มากมายจากการแสดง ทักษะของหลู่ชางเฉิง หงหยิงนั่งขัดสมาธิบนพื้น พยายามเข้าใจเจตจำนงของหอกและ วิถีของหอกที่เหลืออยู่ในพื้นที่ ในไม่ช้า หงหยิง ก็เข้าสู่สภาวะอันศักดิ์สิทธิ์ เวลาผ่านไปไวดั่งม้าวิ่ง ห้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เย่ ชิวไป่ ยังคงรวมความเข้าใจของเขาอยู่ในห้อง หงหยิง ยังอยู่ในสถานะศักดิ์สิทธิ์ หลู่ชางเฉิงนั่งบนม้านั่งและพูดอย่างเศร้าใจ: “สองคนนี้กำลัง ฝึกฝนและไม่มีใครทำอาหารให้อาจารย์ ข้าต้องหาศิษย์เพิ่มหรือไม่” แต่แล้วเสียงก็แผ่วลง ทางด้านหงหยิง มีความรู้สึกเหมือนหอกที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า! นางลืมตาขึ้นทันที ถือหอกในมือ แล้วร่ายรำ! มันคือการใช้ทักษะหอกวัฏจักร ! ในเวลานี้ เย่ ชิวไป่ ก็ออกมาจากกระท่อมพร้อมกับถือดาบไม้ เศษเสี้ยวของคมดาบลอยวนอยู่รอบกายโดยไม่ได้ตั้งใจ เฉียบคมมาก! “ศิษย์น้อง มาแลกเปลี่ยนวิชากัน” เย่ ชิวไป่ หัวเราะและพุ่งไปที่ หงหยิง! หงหยิง ยังต้องการที่จะระบายพลังอยู่พอดี อีกทั้งนางต้องการ รวบรวมทักษะหอกวัฏจักร ที่เพิ่งเรียนรู้ หัวเราะเบา ๆ และพุ่งเข้าหา เย่ ชิวไป่ ในช่วงเวลาดังกล่าว ทั้ง หงหยิง และ เย่ ชิวไป่ ได้ลดขอบเขต พวกเขาลงจนอยู่ในระดับต ่าสุด ดาบไม้และหอกยาวในมือของเขาไม่มีออร่าพลังปราณ มีเพียงการเผชิญหน้าระหว่างเจตจำนงหอกและเจตจำนงดาบ! ทันใดนั้น รัศมีดาบกระจายไปทั่วหน้าผา ปะทะกับความแข็งแกร่ง ของหอก! ต้นวหลิวที่อยู่ด้านข้างไม่ได้รับผลกระทบใดๆ แม้แต่ใบไม้ก็ไม่ ร่วง พวกมันเพียงแค่กระพือเบาๆ ด้วยพลังงานดาบ เย่ ชิวไป่ ถอยห่างออกไปเล็กน้อย รู้สึกว่ามีพายุเกิดขึ้นในใจ ของเขา เจตจำนงหอกของ หงหยิง อาจกล่าวได้ว่าเหนือกว่าเขามาก ในระหว่างการซ้อม รู้สึกเหมือนหงหยิงกำลังเดินสบาย ๆ ในลาน บ้าน ไม่รีบร้อน หงหยิงไม่จำเป็นต้องใช้กำลังทั้งหมดของนางเลย แม้ว่า ด้านหนึ่งหงหยิงจะผ่อนคลายมาก แต่นางก็รู้สึกประหลาด ใจที่ เย่ ชิวไป่ เข้าใจถึงเจตจำนงของดาบ ที่สุดแล้ว ข้าได้ประสบกับการเกิดใหม่ถึงเก้าครั้ง ถ้าข้าอายุเท่า เย่ ชิวไป่ และไม่ได้เกิดใหม่ ข้าคงไม่สามารถ เอาชนะเขาได้แน่นอน “เอาล่ะ พวกเจ้าหยุดต่อสู้ หงหยิง! เจ้ารีบสกัดพลังของยาเก้า หวนกลับแรกเริ่ม เร็ว!” หลู่ชางเฉิงที่อยู่ด้านข้างพูดในเวลาที่เหมาะสม: “ตีเหล็กใน ขณะที่กำลังร้อน แล้วก็ทะลวงผ่าน” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หงหยิงหยุดมือ วางหอกของนาง นั่งไขว่ห้างบน หน้าผา และดูดซับยาเก้าหวนกลับแรกเริ่ม ทันใดนั้น คลื่นแห่งสังสารวัฏก็ไหลเข้าท่วมร่างของหงหยิง! และพลังแห่งวัฏจักรพุ่งตรงสู่ท้องฟ้า ดูเหมือนว่าจะสื่อสารกับกฎ ของสวรรค์และโลก อย่างไรก็ตาม โลกนี้ไม่มีอำนาจของกฎแห่งสวรรค์และโลกอีก ต่อไป สวรรค์ล่ม! ถล่มทลาย จะมีอานุภาพแห่งกฎเกณฑ์ได้อย่างไร? ต้นหลิวอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแสดงความเสียใจออกมา “น่าเสียดาย หากไม่มีอำนาจแห่งกฎเกณฑ์ แม้ว่าเจ้าจะใช้ยาเก้า หวนกลับแรกเริ่ม หลังจากเกิดใหม่ครบเก้ารอบ เจ้าก็ไม่สามารถ บรรลุกฎแห่งสังสารวัฏได้ และเจ้าก็ไม่สามารถสืบทอดพรสวรรค์ของ เก้าชีวิตก่อนหน้านี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ” นกน้อยยังกระพือปีกและส่ายหัว หลู่ชางเฉิงอดไม่ได้ที่จะผงะเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ อำนาจของกฎ? เนื่องจากระบบสามารถให้หลักการเหล่านั้นแก่เขาได้ นั่น หมายความว่าตัวระบบเองนั้นเป็นอำนาจของกฎหรือไม่? ดูเหมือนว่าจะสัมผัสได้ถึงความคิดของ หลู่ชางเฉิง 【โฮสต์เดาไม่ผิด อำนาจของกฎนั้น ระบบเองก็มี และโฮสต์ก็ ใช้ได้ทุกเมื่อ】 เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลู่ชางเฉิงก็โบกมือ และทันใดนั้น พลังที่ดู เหมือนจะสามารถส่งผลกระทบต่อทุกสิ่งในโลกก็เต็มไปหมดทั่วทั้ง ศาลาเฉาถัง! กิ่งก้านของต้นหลิวเริ่มแกว่งและพูดด้วยความประหลาดใจ: “พลังของกฎ? เจ้าเชี่ยวชาญในพลังของกฎ?” “และไม่ใช่พลังของกฎในมิติระดับต ่า แต่เป็นมิติระดับสูงมาก!…” มันเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ สำหรับต้นหลิว ท้ายที่สุดแล้ว ต้นหลิวก่อตัวขึ้นจากจักรวาล และดำรงอยู่เมื่อ ความโกลาหลเกิดขึ้นครั้งแรก ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่มานานแค่ไหนแล้ว นกน้อยก็ตกใจเช่นกัน ปีกสีแดงเพลิงเหล่านั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงฟีนิกซ์! ภายใต้อำนาจของกฎนี้ นกเข้าสู่สภาวะศักดิ์สิทธิ์! เย่ ชิวไป่ทานอาหารข้างๆ และนั่งไขว่ห้าง เจตจำนงของดาบเพิ่มขึ้นจากร่างกายกลายเป็นกระแสของ พลังงานดาบล้อมรอบร่างของ เย่ ชิวไป่ ในเวลาเดียวกัน ดาบชิงหยุน ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน! เต๋า บนดาบเริ่มสะท้อนเจตจำนงของดาบในร่างกายของ เย่ ชิว ไป่! ชัดเจนแล้ว. พลังของกฎที่หลู่ชางเฉิงเรียกออกมานั้นส่งผลกระทบต่อทุกคน ในด้านอื่น ๆ. ทักษะเก้าวัฏจักรของ หงหยิง กำลังดำเนินไปอย่างเต็มกำลัง และ เต๋าของสังสารวัฏก็แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม มันคล้ายๆกับไก่ขาดหัวจะมองหาอะไรได้เห็น ตอนนี้ หลู่ชางเฉิงปลดปล่อยพลังแห่งกฎ เต๋าของสังสารวัฏก็เหมือนกับเห็นเป้าหมาย เข้าใกล้อำนาจของ กฎอย่างแข็งขัน และเริ่มผสมผสานกับมัน! ในหมู่พวกมันมีเก้าวัฏจักรและสังสารวัฏ! เก้าวัฏจักรประทุออกมา หงหยิง สามารถสืบทอดพรสวรรค์ของชีวิตทั้งเก้าก่อนหน้านี้ได้ อย่างสมบูรณ์แบบ! ไม่นานเกินรอ ดวงวิญญาณสีขาวพุ่งกระจายไปทั่วท้องฟ้าราวกับดาวตก! “ตกลงมา” วิญญาณสีขาววิ่งเข้าร่างหงอิ๋ง! ทันใดนั้น ลมหายใจของขอบเขตก็ระเบิดออกมา! มหาปราณขั้นกลาง! ทันทีหลังจากนั้น การระเบิดวิญญาณครั้งที่สองก็พุ่งเข้าใส่คิ้ว ของหงหยิง! ลมหายใจพุ่งปรี๊ดอีกครั้ง! จนถึงครั้งที่สี่ ขอบเขตของ หงหยิง ได้ทะลวงไปสู่ขั้นสูงของ มหาสมุทรปราณ แล้ว! เก้าวัฏจักรก็เริ่มรวมตัวขึ้นในขณะนี้! สองวันต่อมา. จิตวิญญาณของครั้งที่เก้าได้รวมเข้ากับร่างของหงหยิงแล้ว! เก้าวัฏจักรรวมเป็นหนึ่ง! ลมหายใจก็ค่อยๆคงที่ เก้าวัฏจักรกลายเป็นแก่นแท้ที่เติมเต็มร่างกายของ หงหยิง! ในที่สุด ขอบเขตก็มาถึงจุดสูงสุดของ มหาสมุทรปราณ อีกเพียงก้าวเดียว นางก็สามารถไปถึงขอบเขต ก้าวข้ามแดน หยวน(เฉียนหยวน) ได้! หงหยิง เปิดตาของนางและโค้งคำนับ หลู่ชางเฉิงด้วยความ เคารพ “ขอบคุณมาก ท่านอาจารย์” หลู่ชางเฉิงส่ายหัวและพูดว่า “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย” หงอิ๋งยืนกรานว่า: “ถ้าไม่ใช่เพราะคำแนะนำของท่าน แม้ว่าจะมี ยาศักดิ์สิทธิ์นั้น ข้าก็ไม่สามารถรวมเก้าวัฏจักรได้อย่างสมบูรณ์!” หลู่ชางเฉิงยักไหล่และพูดว่า “งั้น ข้าจะใช้งานเจ้า” หงหยิง มีความสุขมาก นางกลัวว่าอาจารย์จะไม่อยากได้อะไรและไม่ขออะไร เรื่องนี้ทำให้ หงหยิง รู้สึกว่านางไม่สามารถช่วยอะไรได้ นางไม่ชอบความรู้สึกนี้ “อาจารย์ พูดมาเลย!” หลู่ชางเฉิงพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ไปทำอาหารมา ข้า ไม่ได้กินอะไรมาสองสามวันแล้ว” หงอิ๋ง: “…” ดีที่อาจารย์ไม่ขาดอะไร เขาแค่ต้องการคนทำอาหารเท่านั้น! เย่ ชิวไป่ก็ออกจากสภาวะศักดิ์สิทธิ์ของเขา และอดไม่ได้ที่จะ หัวเราะเมื่อเห็นฉากนี้ และพูดว่า: “ศิษย์น้องตัวน้อย ชินกับมันเสีย อาจารย์เป็นคนไม่เหมือนใคร ดังนั้นโดยปกติแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลู่ชางเฉิงก็จ้องและพูดว่า “เจ้าหมายความว่า อย่างไรไม่มีอะไรผิดปกติ เจ้าพูดได้อย่างไรว่าข้าเหมือนปลาเค็ม” ไม่ใช่เหรอ? เย่ ชิวไป่ คิดกับตัวเอง แต่เขาก็ยังไม่กล้าพูด “ได้! ได้! ศิษย์น้อง ข้าจะช่วยเจ้าเอง” หงอิ๋งพยักหน้า ทันใดนั้น. ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าหลู่ชางเฉิง “ชางเฉิง เจ้าและศิษย์ของเจ้าว่างไหมในช่วงนี้” ฉินเทียนหนานนั่นเอง หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงก็พูดโดยไม่ต้องคิดว่า “ข้ามีเรื่อง ที่ต้องทำ และลูกศิษย์สองคนของข้าก็ว่างพอดี” ฉินเทียนหนาน: “…” เย่ ชิวไป่: “…” หงอิ๋ง: “…” ยอดอาจารย์ ข้าขายพวกเจ้าสองคนโดยไม่ได้คิดอะไรมากเลย