“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใคร กล้าลงมือกับคนของวังหยินหยางเรา ต่อให้พวกเจ้าหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว พวกเราก็จะหาตัวจนพบให้จงได้!”
คนหลายสิบคนล้อมซีเหมินเฟิงและคงเซียงอี๋เอาไว้ บนใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยแววอาฆาตเข้มข้น พลังยุทธ์ก็มิได้ต่ำต้อย ดูเหมือนจะรู้ว่าซีเหมินเฟิงมีพลังยุทธ์อันสูงส่งแข็งแกร่ง ดังนั้นจึงได้จัดคนมาสังหารพวกเขามากมายถึงเพียงนี้
“คนของวังหยินหยางล้วนสมควรตายกันทั้งสิ้น พวกเจ้าก็เช่นกัน!” น้ำเสียงแหบพร่าของซีเหมินเฟิงแฝงไว้ด้วยความชิงชังอันไร้ที่สิ้นสุด
วังหยินหยางหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวใจเต้นรัว จากนั้นก็เกิดความแค้นสูงเทียมฟ้า
อูหลิงอวี่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอจึงนึกประหลาดใจอยู่บ้าง เด็กสาวผู้นี้มีความหลังอันใดกับวังหยินหยางอย่างนั้นหรือ
“พวกเจ้าถึงกับกล้ามาลอบสังหารพวกเราที่นี่ ช่างอาจหาญไม่น้อยเลยนะ” คงเซียงอี๋ก่นด่าคนวังหยินหยาง
“คงเซียงอี๋ อย่าคิดว่าเจ้าเป็นคุณหนูของคงหมิงกู่แล้วพวกเราจะไม่กล้าลงมือกับเจ้านะ”
“เฮอะ วังหยินหยางของเจ้าก็เป็นเพียงแค่ขุมอำนาจตกชั้นเท่านั้น ยังจะบังอาจมาลงมือกับข้าอีก!” ถึงแม้ว่าคงเซียงอี๋จะอายุไม่มากนัก ร่วมเป็นร่วมตายกับซีเหมินเฟิงมาโดยตลอด
