ย แต่กลับไม่มีทางปล่อยมือมาช่วยเหลือซีเหมินเฟิงได้เลย
ซือหม่าโยวเย่ว์ดูระดับราชาจ้าวขั้นสูงสองคนลงมือ บวกกับคนอื่นๆ ที่คอยลอบทำร้ายอยู่ข้างๆ เป็นระยะๆ พลังยุทธ์ของซีเหมินเฟิงมีขีดจำกัด สองกำปั้นยากจะสู้สิบมือได้ จึงได้รับบาดเจ็บไม่น้อยในระยะเวลาอันสั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นซีเหมินเฟิงได้รับบาดเจ็บก็กระวนกระวายขึ้นมา จึงลุกขึ้นหมายจะพุ่งเข้าไป
“เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” อูหลิงอวี่เห็นท่าทีไม่สนใจอะไรของซือหม่าโยวเย่ว์จึงยื่นมือมาคว้าตัวเธอเอาไว้
“เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว ข้าต้องไปช่วยเขา!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างกระวนกระวาย “ท่านปล่อยข้าสิ”
“พลังยุทธ์เจ้าต่ำต้อยเช่นนี้ เข้าไปแล้วไม่เท่ากับส่งตัวเองไปตายหรอกหรือ!” อูหลิงอวี่ขมวดคิ้วพูด
“แต่ข้ามิอาจเห็นเขาได้รับบาดเจ็บแล้วไม่สนใจได้นี่!” ซือหม่าโยวเย่ว์ตะโกน “ข้าเคยสูญเสียเขาไปครั้งหนึ่งแล้ว มิอาจสูญเสียเขาไปเป็นครั้งที่สองได้อีก!”
อูหลิงอวี่ไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้ของซือหม่าโยวเย่ว์หมายความว่าอย่างไร แต่ก็พอเข้าใจความร้อนรนกระวนกระวายในใจเธอ จึงเอ่ยอย่างจนใจว่า “เจ้ารออยู่ที่นี่แหละ”
พอพูดจบเขาก็เรียกกิเลนเพลิงออกมาแล้วพูดว่า “เจ้าไปสิ”
กิเลนเพลิงพยักหน้าแล้ว
