เมื่อเจ้าคำรามน้อยเห็นปฏิกิริยาของอิ่นหลานจึงรู้ว่าจะต้องเป็นนางแน่แล้ว
“ท่านแม่ นั่น… นั่นใช่จี้ของพี่หญิงหรือไม่” เป่ยกงหังก็จำจี้ห้อยนั้นได้เช่นกัน จึงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
อิ่นหลานมาที่ริมกรงขังแล้วเอื้อมมือไปรับจี้ห้อยชิ้นนั้นมา
“ถังเอ๋อร์ ถังเอ๋อร์นาง… อยู่ที่ใดหรือ”
เจ้าคำรามน้อยวางจี้ห้อยลงในอุ้งมือของอิ่นหลานพลางเอ่ยว่า “พวกท่านวางใจเถิด เป่ยกงยังมีชีวิตอยู่”
“นางอยู่ที่ไหน ปลอดภัยหรือไม่” เป่ยกงหังถาม
“นางอยู่ในเมืองชิวเย่ว์ ตอนนี้กำลังเดินทางอยู่ห่างจากที่นี่ไปไม่กี่พันลี้เท่านั้น” เจ้าคำรามน้อยพูด
“นางกลับมาได้อย่างไรกัน ถ้าหากคนพวกนั้นรู้เข้า นางจะเป็นอันตรายได้นะ!” อิ่นหลานพูดอย่างกระวนกระวาย “รบกวนเจ้าช่วยแจ้งให้นางรู้โดยเร็วว่าอย่าได้อยู่ที่นี่ต่อไปอีกเลย”
“พวกท่านไม่ต้องเป็นกังวลเลย ตอนนี้เป่ยกงปลอดภัยดี พวกเรากลับมาคราวนี้ก็เพื่อช่วยพวกท่านนั่นแหละ!” เจ้าคำรามน้อยพูด “เมื่อครู่ข้าเพิ่งได้ยินหญิงชายชาติสุนัขคู่นั้นบอกว่าจะสังหารพวกท่านภายในสองปีเป็นอย่างช้าที่สุด พวกเราต้องช่วยพวกท่านออกไปจึงจะใช้ได้”
“เห็นสิ่งของของถังเอ๋อร์แล้วตื่นเต้นดีใจเกินไปจนยังไม่ได้ถามเลยว่าเจ้ากับถัง
