“ขอบังอาจถามนามอันยิ่งใหญ่ของคุณชายได้หรือไม่” เป่ยกงสยงเอ่ยถามบุรุษอาภรณ์ขาว
“ซือเย่ว์” ซือหม่าโยวเย่ว์คิดชื่อหนึ่งออกมาอย่างส่งๆ
ใช่แล้ว ผู้ที่ติดตามราชาพิราบอินทรีมาก็คือซือหม่าโยวเย่ว์นั่นเอง
หลายวันก่อน พวกเขากำลังคิดกันอยู่ว่าจะไปยังตระกูลเป่ยกงอย่างไรจึงจะไม่ทำให้อีกฝ่ายสงสัย ทันใดนั้นเจ้าวิหคน้อยก็ลุกขึ้นยืนแล้วผลักหน้าต่างออกก่อนจะมองออกไปด้านนอกพลางเอ่ยว่า “เย่ว์เย่ว์ ข้ามีวิธีแล้ว”
“วิธีอันใดหรือ”
“เมื่อครู่ข้าสัมผัสกลิ่นอายของเผ่าพันธุ์นกได้น่ะ” เจ้าวิหคน้อยกล่าว
“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน พวกเราจะออกไปข้างนอกสักครู่” ซือหม่าโยวเย่ว์แววตาเปล่งประกาย
พอพูดจบเธอและเจ้าวิหคน้อยก็ออกไป ไม่นานนักหินแม่ลูกก็มีการตอบสนอง
“บริเวณใกล้ๆ นี้มีเผ่าพันธุ์พิราบอินทรีอยู่ พวกเราไปดูกันสักหน่อยก่อน ถ้าหากทำได้ พวกเราก็ให้พวกเขาพาพวกเราไปยังตระกูลเป่ยกง พวกเจ้ารอฟังข่าวจากพวกเราก่อนนะ” เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ดังมาจากหินแม่ลูก
“ให้เจ้าไปแค่คนเดียวน่ะหรือ สู้ให้พวกเราไปกับพวกเจ้าไม่ดีกว่าหรือ” ซือหม่าเลี่ยพูดอย่างเป็นกังวล
“ท่านปู่ พวกท่านรอข้าอยู่ในเมืองนี่แหละ ไม่แน่ว่าพอถึงเวลานั้นในเมืองอาจต้อง
