วกอิ่นหลานแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
ออกไปวนเวียนรอบหนึ่ง ทุกคนก็ไม่ได้รับข่าวที่เป็นสาระสำคัญแต่อย่างใดเลย
ซือหม่าโยวเย่ว์ปล่อยผึ้งแดงหลายร้อยตัวออกไป ให้พวกมันจำแลงร่างเป็นผึ้งธรรมดา ตรงไปสืบหาข่าวคราวตามสถานที่ต่างๆ โดยไปยังสามขุมอำนาจใหญ่มากที่สุด
ยามราตรี ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังพูดคุยกับเป่ยกงถัง ทันใดนั้นร่างกายก็สั่นสะท้าน นัยน์ตาฉายแววไม่อยากจะเชื่อ เงียบงันไปครู่หนึ่งจึงมองเป่ยกงถังอย่างเศร้าสร้อย
“เกิดเรื่องกับพวกท่านแม่ข้าใช่หรือไม่” เป่ยกงถังเห็นท่าทีของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วหัวใจจมดิ่งลง
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้ว่าจะพูดออกจากปากเช่นไรดี ขณะนี้คล้ายกับว่าไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะพูดออกไปเลยเสียด้วยซ้ำ
“โยวเย่ว์ เจ้าพูดมาเถิด ข้ารับได้ทั้งนั้นแหละ” ถึงแม้ว่าเป่ยกงถังจะพูดเช่นนี้ แต่มือที่ถือถ้วยอยู่นั้นกลับสั่นระริก
“เป่ยกง ท่าน… ท่านอาเล็กของเจ้าตายไปหลังจากช่วยเจ้าออกมาในตอนนั้น ส่วนท่านแม่กับน้องชายเจ้า… ก็ตายไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว”
เป่ยกงถังสีหน้าทึบทึมราวกับเถ้าธุลี น้ำชาที่เพิ่งจะรินเต็มถ้วยหกใส่มือแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทีเช่นนั้นของเป่ยกงถังจึงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรนว่
