้าเป็นสาวใช้ของตำหนักว่านชิง ย่อมต้องรู้เส้นทางแน่นอนอยู่แล้ว เช่นนั้นก็เดินทางต่อไปเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
สาวใช้เห็นซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้ จึงเอ่ยด้วยสีหน้าผ่อนคลายลงว่า “ได้เลยเจ้าค่ะ พวกเราไปกันดีกว่า”
เมื่อมาถึงบริเวณข่ายมนตร์ด้านหน้าพื้นที่ต้องห้าม สาวใช้ผู้นั้นก็หยิบป้ายคำสั่งอันหนึ่งออกมา
“สิ่งนี้คืออะไรหรือ”
“ท่านเจ้าตำหนักชอบความสงบ จึงได้สร้างข่ายมนตร์เอาไว้ที่นี่เพื่อป้องกันมิให้คนนอกมารบกวนเขา อยากจะเข้าไปก็ต้องใช้สิ่งนี้ในการเปิดข่ายมนตร์” สาวใช้อธิบายอย่างเป็นจริงเป็นจัง
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็มิได้ขัดคอนาง จากนั้นจึงเดินเข้าไป
พวกเขาเข้าไปภายในข่ายมนตร์ เมื่อเดินเข้าไปได้หลายสิบเมตร สาวใช้ผู้นั้นก็ไม่เข้าไปใกล้อีก แล้วเอ่ยว่า “ข้างหน้านี้ก็คืออาณาเขตที่ท่านเจ้าตำหนักพักอาศัยอยู่แล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่มีสิทธิ์เข้าไป ขอให้ท่านทั้งหลายโปรดเข้าไปด้วยตัวเองนะเจ้าคะ”
นางพูดพลางคิดจะหมุนกายจากไป แต่เมื่อนางหันไปก็เห็นซือหม่าโยวหลินและโอวหยางเฟยยืนอยู่ด้านหลังนางพลางมองนางอย่างมีลับลมคมใน
“เจ้าเป็นสาวใช้คนสนิทของอู๋เฉียวเฉี่ยวสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามพลางอมยิ้ม
