ว่านชิงรู้เข้าแล้วลงโทษเจ้าหรือไร”
“แค่ไม่ให้พวกเขารู้ก็พอแล้วนี่” เซี่ยจงพูดอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน
“ถ้าหากพวกเรารอดพ้นความตายไปได้ พวกเราจะต้องพูดความจริงต่อหน้าท่านเจ้าตำหนักอย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวหลินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“ฮ่าๆๆ…” เซี่ยจงหัวเราะเสียงดังแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าจะมีคนเชื่อคำพูดของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ ข้าคือเจ้าตำหนักย่อยแห่งตำหนักว่านชิง ส่วนพวกเจ้าเป็นเพียงแค่แขกเท่านั้น แล้วคิดว่าพวกเขาจะเชื่อข้าหรือเชื่อพวกเจ้ากันเล่า”
ณ ตำหนักเมฆทะยาน เหลียนเจ๋อและท่านเจ้าตำหนักปรึกษาหารือกันอยู่หนึ่งคืนเต็มจึงค่อยกลับ เมื่อนึกถึงว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์อาจจะตื่นแล้วจึงเข้ามาดูพวกเขาสักหน่อย ระหว่างทางได้พบกับโฉวเซี่ยวเทียน ทั้งสองจึงเข้าไปที่เรือนพร้อมกัน
“ไม่มีใครอยู่เลยหรือ”
“เช้าตรู่ขนาดนี้ พวกเขาไปที่ใดกันน่ะ”
เหลียนเจ๋อเรียกสาวใช้มา สาวใช้เหล่านั้นต่างบอกว่าไม่รู้ว่าพวกเขาไปที่ไหนเสียแล้ว
“หึ่งๆๆ”
ผึ้งสองตัวบินมาตรงหน้าเหลียนเจ๋อและโฉวเซี่ยวเทียน
“นี่คือผึ้งของโยวเย่ว์นี่!” โฉวเซี่ยวเทียนมองปราดเดียวก็จำพวกมันได้แล้ว
“หึ่งๆๆ”
ผึ้งแดงสองตัวบินวนอยู่ตรงหน้าพวกเขาหลายรอบ ก่อนจะบินตรงออกไ
