่ยว เจ้าก็อย่าโมโหอีกเลยนะ รองเจ้าตำหนักตัดสินลงโทษไปแล้ว พวกเราก็ไม่มีทางแก้ไขได้อีกแล้ว” เซี่ยจงเกลี้ยกล่อม
“เช่นนั้นลูกเราจะทำเช่นไรเล่า”
“ยังดีที่ระยะเวลาที่รองเจ้าตำหนักลงโทษนั้นไม่นานนัก เพียงเดือนเดียวอิ๋งอิ๋งก็ออกมาได้แล้ว”
“ที่แท้แล้วนี่มันเรื่องอันใดกันแน่”
“เจ้าฟังข้าพูดนะ…”
เซี่ยจงเล่าเรื่องให้อู๋เฉียวเฉี่ยวฟังรอบหนึ่ง หลังจากอู๋เฉียวเฉี่ยวได้ฟังแล้วก็โมโหจนตบโต๊ะดังฉาด
“หอระลึกจันทร์ช่างทำงามหน้านัก อิ๋งอิ๋งของพวกเราไปกินข้าวก็นับว่าเห็นพวกเขาอยู่ในสายตาแล้ว พวกแพศยาทั้งหลายยังกล้ารวมหัวกันรังแกบุตรสาวพวกเราอีก! เจ้าพาคนไปจัดการคนพวกนั้นให้ข้าที ข้าอยากจะเห็นนักว่าตำหนักว่านชิงของเรา หรือหอระลึกจันทร์นั่นจะร้ายกาจกว่ากัน! ยังมีอีก จัดการคนพวกนั้นไปพร้อมกันเลย กล้าทำร้ายบุตรสาวข้า ก็เป็นการรนหาที่ตายชัดๆ!”
“เช่นนี้คงไม่ได้หรอก” เซี่ยจงกล่าว “รองเจ้าตำหนักบอกแล้วว่า ไม่อนุญาตให้พวกเราทำอะไรอีก”
“ข้าแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าได้อย่างไรกัน เขาไม่อนุญาตให้พวกเราทำอะไร ทางตระกูลเจ้ามิได้อยู่ภายใต้การปกครองของตำหนักว่านชิงโดยตรง เจ้าไปที่นั่นแล้วคิดหาวิธีไม่ได้เลยหรือ”
เซี่ยจงไ
