ระดับสูงสุดที่โลกเบื้องล่าง แต่มีระดับต่ำสุดที่นี่ แต่ก็ลดราคาให้พวกท่านได้ร้อย ยละสิบขอรับ”
“เช่นนั้นก็ช่างเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบบัตรแก้วผลึกใบนั้นออกมา
คิดไม่ถึงว่าบัตรใบนี้จะยังใช้ที่นี่ได้ด้วย แต่ระดับขั้นก็ตกต่ำลงไปมากเลยทีเดียว
“เช่นนั้นทั้งหมดเป็นเก้าร้อยห้าสิบมณีผลึกขั้นกลางขอรับ โปรดรอสักครู่” พนักงานร้านรับบัตรแก้วผลึกและบัตรสีฟ้ามาแล้วไปจ่ายเงิน
ผู้รับผิดชอบคิดเงินเห็นบัตรที่พนักงานร้านถือเข้ามาจึงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “บัตรใบนี้คือบัตรสมาชิกของดินแดนอี้หลินนี่!”
คนในห้องต่างพากันมองมาทางนี้แล้วพูดอย่างสนใจใคร่รู้ว่า “คนดินแดนอี้หลินไม่ได้มาที่นี่ตั้งกี่ปีแล้ว ตอนนี้มีคนมาเสียที ช่างน่าประหลาดเสียจริง”
“คนที่ขึ้นมาจากดินแดนอี้หลินล้วนมิอาจกลมกลืนกันได้มาโดยตลอด แต่คนผู้นี้ยังมาซื้อของที่นี่ได้ด้วย ดูเหมือนว่าจะทำตัวได้กลมกลืนไม่เลวเลยนะ!”
“เมื่อหลายปีก่อน คุณหนูเล็กกับคุณชายเล็กก็มิได้ไปยังดินแดนอี้หลินหรอกหรือ ดูเหมือนว่ากลับมาเมื่อไม่กี่ปีก่อนนี้เองนี่”
“กลับมาหลายปีแล้วกระมัง”
“ได้ยินว่าระยะนี้พวกเขาออกมาจากแดนศูนย์กลางไปยังแดนชั้นกลาง เป็นผู้จัดงานประมูลในเดือน
