ยงของเสี่ยวเอ้อร์ดูเหมือนจะนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับฟังความหวาดวิตกไม่ออกเลย
“พวกเราแค่คิดว่ามีธุระ จึงได้ส่งคนมาบอกยกเลิกห้องส่วนตัวนี่ แต่สุดท้ายพวกเราก็มิได้มีธุระ ก็ต้องใช้ห้องส่วนตัวนี่น่ะสิ!” หญิงสาวผู้นั้นกล่าว
“คุณหนูเซี่ย เช่นนี้แล้วกันนะขอรับ ข้าจะจัดห้องส่วนตัวให้พวกท่านอีกห้องหนึ่งเป็นอย่างไรเล่าขอรับ นี่คือห้องส่วนตัวของพวกเราที่เพิ่งว่าง…”
“ไม่ได้หรอก ข้าต้องการห้องนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้าชอบแค่ห้องนี้เท่านั้น ห้องอื่นล้วนไม่ต้องการทั้งนั้น” หญิงสาวผู้นั้นพูด
“นั่นน่ะสิ เจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่าศิษย์น้องหญิงเซี่ยต้องใช้ห้องส่วนตัวนี้ทุกครั้งที่มา แล้วยังจะจัดห้องอื่นให้อีกได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยอย่างเห็นด้วย “วันนี้พวกเร ราจะกินอาหารในห้องส่วนตัวห้องนี้เท่านั้น เจ้าไปบอกให้คนเหล่านั้นออกมาเสียสิ”
“เกรง… เกรงว่านี่คงไม่ดีกระมังขอรับ”
“มีตรงไหนไม่ดีกัน หรือเจ้าคิดจะล่วงเกินพวกเราเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์ขมวดคิ้วแล้ววางตะเกียบในมือลง ไอเย็นบนร่างแผ่ออกมาไม่หยุด
