ก็มาเพื่อส่งเจ้าอยู่แล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัยดีแล้ว พวกเราก็ต้องกลับกันแล้วน่ะสิ”
“เสี่ยวเหลียนจื่อ รอให้เจ้าปรับตัวได้แล้ว อาจารย์ก็ต้องไปเช่นกัน” โฉวเซี่ยวเทียนพูดอย่างกะทันหัน
“ท่านอาจารย์ ท่านก็ต้องไปเช่นกันหรือ”
“เดิมทีข้าก็เป็นศิษย์ของสำนักหนึ่งในแคว้นกลาง จากมาตั้งเก้าสิบปีแล้ว ก็ควรจะกลับไปดูสักหน่อย” โฉวเซี่ยวเทียนพูดอย่างอ่อนไหวอยู่บ้าง
เหลียนหงเองก็รู้ดีว่าหลายปีมานี้โฉวเซี่ยวเทียนเสียสละเพื่อตนมากมายเพียงใด การปกป้องคุ้มครองตลอดเก้าสิบปี ย่อมมิใช่สิ่งที่จะแสดงออกมาในคำพูดประโยคเดียวได้
ในขณะที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่นั้นเอง วิหคสี่ปีกตนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“นายน้อย”
“ทำไมหรือ”
“องค์ราชาเพิ่งจะให้คนส่งข่าวมาเมื่อครู่” วิหคสี่ปีกพูดแล้วหยุดครู่หนึ่ง พลางมองพวกเหลียนหง
“เจ้าวิหคน้อยหรือ ข่าวอันใดเล่า”
วิหคสี่ปีกอีกตนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพูดกับซือหม่าโยวเย่ว์ว่า “นายน้อย ข้าน้อยคือเผิงหรง หลังจากที่นายน้อยจากมาไม่นาน พวกเราก็ได้รับข่าวด่วนมาว่าราชาเหยี่ยวนกเขาและตระกูลเฟ่ยสมรู้ร่วมคิดกันวางแผนจัดการพวกเรากับตระกูลเหลียน ได้ยินว่าเผ่าพันธุ์เหยี่ยวนกเขาออกมาจากถิ่นที่อยู่แล้ว เตรียมตัวจะลงมือกับ
