ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าร่างกายจะทนไม่ไหวอีกต่อไปอยู่แล้วนั้นเอง แหวนโลหิต บนนิ้วมือข้างซ้ายของเธอก็เปล่งประกายสีแดงเข้มออกมา ซึ่งมิได้เห็นเด่นชัดนักภายใต้การอาบย้อมของโลหิ ต จากนั้นพลังอันอ่อนโยนขุมหนึ่งก็แผ่ออกมาจากบนมือของเธอ บริเวณที่พลังนั้นผ่านไป พลังวิญญาณธาตุสายฟ้าก็สงบลง แล้วเข้าสู่สระเจดีย์ตามที่เธอเหนี่ยวนำ
“เฮ้อ…”
โยวเย่ว์ถอนหายใจยาวออกมา ความคิดแรกก็คือตนจะตายไม่ได้ หลังจากที่เธอเหนี่ยวนำพลังวิญญาณเข้าไปภายในสระเจดีย์ทั้งหมดแล้ว เธอจึงค่อยลืมตาแล้วมองแหวนโลหิตบนนิ้วมือ
พลังอันอบอุ่นเมื่อครู่นั้นก็แผ่ออกมาจากในแหวนนั่นเอง เธอมองโดยละเอียดก็ยังไม่เห็นว่าจะมีอะไรแตกต่างไปจากเดิมเลย
“เปรี้ยง…”
เสียงฟ้าร้องดังก้องสนั่นฟ้าดินดึงความคิดของเธอกลับมา เธอเงยหน้าขึ้นมอง เจ้าวิหคน้อยถูกฟาดจนเลือดเนื้อสั่นสะเทือนแล้วร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ก่อนจะกระแทกกับพื้นดินอย่างรุนแร รง
“เจ้าวิหคน้อย…”
เธอรีบลุกขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปหาเจ้าวิหคน้อย เมื่อเห็นมันที่ถูกย่างจนไหม้เกรียมแล้วก็เจ็บปวดใจไม่น้อยเลย
ยังดีที่หลังจากเมฆกัลป์บนท้องฟ้าฟาดลงมาจนหมดแล้วก็ค่อยๆ สลายตัวไป ไม่อย่างนั้นหากฟาดลงมาอีกครั้งเด
