งวลว่าหากพวกเราสังหารพญาวิหค ก็จะไปดึงดูดการโจมตีจากเผ่าพันธุ์นกเข้า ถึงแม้ว่าตระกูลเฟ่ยข ของเราจะยิ่งใหญ่ แต่ก็มิได้มีปัญญาไปต่อต้านทั้งเผ่าพันธุ์นกหรอกนะ”
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลใจไปเลย หลายปีมานี้เผ่าพันธุ์นกเหล่านั้นล้วนตั้งตัวเองเป็นราชาทั้งสิ้น มีไม่กี่คนนักหรอกที่เต็มใจจะถูกผู้อื่นปกครอง ขอเพียงแค่ไร้ซึ่งพญาวิหค ข้าก ก็มีวิธีทำให้เผ่าพันธุ์นกไม่ไปหาเรื่องพวกเจ้าแล้ว” ราชาเหยี่ยวนกเขากล่าว
“เช่นนี้ก็ดี” เฟ่ยซือพูด “แต่เรื่องใหญ่เช่นนี้ ข้าย่อมมิอาจตัดสินใจด้วยตัวเองได้จริงๆ แล้วข้าก็มิอาจเคลื่อนย้ายมือสังหารมากเกินไปได้ด้วย ดังนั้นข้าจึงอยากเชิญราชาเหยี่ยวนกเขา าไปยังเมืองว่านชิงเพื่อหารือกับประมุขตระกูลข้าด้วยตนเอง ท่านคิดเห็นเป็นอย่างไรเล่า”
ราชาเหยี่ยวนกเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะไปเยือนเมืองว่านชิงสักครา ถ้าหากเจ้าไม่มีธุระอะไรแล้วพวกเราก็ไปกันตอนนี้เลยสิ”
“พญาวิหคอยู่ที่ชานเมืองนี่เอง ท่านไม่ไปคารวะสักคราหนึ่งหรือ” เฟ่ยซือถาม
“ไม่ไปหรอก อยากจะให้ข้าคารวะมัน นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” ราชาเหยี่ยวนกเขาหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้น
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเ
