มอบข้าวของให้มากมายถึงจะทำให้เรื่องนี้เงียบลงได้
ต่อมาผู้จัดการโฉวได้เปิดโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งขึ้นในเมืองหง โดยตั้งชื่อตรงๆ ว่าโรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยม นับแต่นั้นมาสถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นสถานที่พิเศษของเมืองหง เพราะมีเพียงแค่สถ ถานที่แห่งนี้เท่านั้นที่พวกเขาไม่กล้าไปเก็บค่าคุ้มครอง
เวลาผ่านไปหลายปี ตอนนี้ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกครั้งแล้ว พวกเขาจำเป็นต้องจัดการด้วยความระมัดระวังจึงจะใช้ได้
รองเจ้าสำนักเองก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ส่งคนไปที่โรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยมคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างใกล้ชิด หลังจากนั้นก็ส่งคนไปสืบเรื องของพวกเขาเพิ่มเติมด้วย”
“ตอนนั้นท่านเจ้าสำนักย่อยโจวไปยังตระกูลจัวแล้วหายสาบสูญไป ข้าว่าส่งคนไปสืบทางนั้นเพิ่ม บางทีอาจได้ผลลัพธ์อะไรมาบ้างก็เป็นได้นะขอรับ”
“ไปสิ”
“ขอรับ ท่านรองเจ้าสำนัก”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์พักอยู่ที่โรงเตี๊ยม เดิมทีผู้ที่สังเกตการณ์อยู่รอบๆ ยังคิดว่าสำนักพยัคฆ์สวรรค์จะส่งคนมาจัดการกับพวกเขาโดยเร็ว คิดไม่ถึงว่ารอมาเป็นวันแล้วแต่กลับไม่มีคว วามเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงแค่ผู้จัดการที่กำลังนับเงินอยู่ด้านหลังโต๊ะยาวเท่านั้นที่รู้สึก
