าตาย!
ผู้จัดการโฉวหยิบออกมาอีกเล่มหนึ่งแล้วพูดว่า “เล่มนี้คือผู้ที่พนันว่าพวกท่านจะปลอดภัยไร้เรื่องราว”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับมา เพียงไม่นานก็ดูจนหมดเล่มแล้ว เพราะในนั้นมีอยู่ราวๆ ร้อยคนเท่านั้น รวมๆ กันแล้วก็มีเพียงไม่กี่หน้า
“ยังมีความเป็นไปได้อยู่อีกอย่างหนึ่งมิใช่หรือ” เธอนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีอีกอย่างคือพวกเขาทำลายล้างสำนักพยัคฆ์สวรรค์ ซึ่งไม่เห็นว่าผู้จัดการจะหยิบออกมา
“ข้อนั้นน่ะ ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว” ผู้จัดการโฉวพูด “จะว่าไป ถ้าหากข้ามิได้เป็นเจ้ามือ ข้าก็คงเลือกข้อนั้นแล้ว น่าเสียดายที่ต่อให้ข้าพนันไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ไม่มีใครจ จะจ่ายให้ข้านี่”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองท่าทีเหมือนเสียเงินไปมากมายของผู้จัดการโฉวแล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากท่านกล้าจ่ายเช่นนั้น ไม่กลัวว่าจะแพ้พนันจนหมดตัวหรือไร”
“ข้ามีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ย่อมดูคนได้อย่างแม่นยำพอตัวอยู่แล้ว” ผู้จัดการโฉวพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เห็นผู้จัดการโฉวสง่างามและลึกซึ้งราวต้นไม้หยก หรือว่าความจริงแล้วท่านคือสัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีชีวิตมานานกว่าพันปีแล้วเล่า”
อันที่จริงแล้วรูปลักษณ์ของผู้จัดการโฉวผู้นี้ดูเหมือนเพิ่งจะอายุ
