ฆ์สวรรค์ทำให้พลอยลำบากไปด้วย แล้วยังมีอารมณ์มาชวนพนันอีกอย่างนั้นหรือ
“ข้าว่านะ ผู้จัดการ ท่านนำพวกเราไปพนัน ก็ควรจะมอบส่วนแบ่งให้พวกเราด้วยมิใช่หรือ”
ผู้จัดการโฉวมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากพวกท่านสามารถเอาชีวิตรอดได้ ก็สมควรแบ่งพวกท่านสักหน่อยอยู่แล้วละ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่พูดอะไรอีก หลังจากที่พวกซือหม่าโยวเล่อจัดการเก็บกวาดซากศพเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงพาทุกคนกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยม
“พวกเขากลับไปกันเช่นนี้น่ะหรือ”
ทุกคนเห็นเธอกลับไปเช่นนี้แล้วจึงเบิกตาโพลง
พวกเขาจะไม่ใส่ใจอะไรกันเกินไปแล้วกระมัง!
ตอนนี้ไม่นำพาก็จริง แต่พอคนอื่นๆ ของสำนักพยัคฆ์สวรรค์แห่กันมา พวกเขาก็จะได้รู้จักความหวาดกลัวแล้ว
มีเพียงแค่ผู้จัดการโฉวที่มองเงาหลังของพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วแย้มยิ้ม เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์ที่ยังคงตกตะลึงอยู่จึงฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะเขาฉาดหนึ่ง “เจ้ายังมัวยืนอึ้งอยู่ที่นี่ ทำไมกัน ยังไม่รีบกลับไปตั้งโต๊ะพนันให้ข้าอีกหรือ!”
“โอ้ โอ้ กลับแล้วขอรับๆ จะตีข้าทำไมกัน!” เสี่ยวเอ้อร์พึมพำพลางกลับเข้าโรงเตี๊ยมแล้วหยิบกระดานไม้อันหนึ่งออกมา ซึ่งบนนั้นเขียนโอกาสในการพนันเอาไว้ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตัว
