ซือหม่าโยวเย่ว์ออกไปก็เห็นอวิ๋นอี้
“เจ้ามาได้อย่างไรกัน” เธอถาม
“ข้ามาร่ำลาเจ้าน่ะสิ” อวิ๋นอี้พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์นิ่งงันไป ข่าวนี้ออกจะกะทันหันอยู่บ้าง
“เจ้าจะกลับไปยังเบื้องบนแล้วหรือ”
“อืม” อวิ๋นอี้พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าจากหุบเขามารเทพมานานพอสมควรแล้ว หากยังไม่กลับไปอีก เกรงว่าท่านอาจารย์ของข้าคงจะจับข้าหันหน้าเข้าหากำแพงสำนึกผิด”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าท่านอาจารย์ของเขาคือผู้อาวุโสหุบเขาในท่านหนึ่งซึ่งมีอำนาจไม่น้อย นอกจากนี้เขายังบอกว่าอุปนิสัยแปลกประหลาดอยู่บ้าง
“แล้วเจ้าจะออกเดินทางเมื่อใดหรือ” เธอถาม
“บอกลาเจ้าเสร็จก็จะจากไปแล้วล่ะ” อวิ๋นอี้มองซือหม่าโยวเย่ว์ เกิดความมิอาจตัดใจได้ขึ้นมา ติดตามเจ้าหุบเขาน้อยก็ไม่เลว เพียงแต่ยากที่จะฝืนคำสั่งของอาจารย์ได้
“เจ้าก็เดินทางระวังด้วยล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้าจะระวัง” อวิ๋นอี้พยักหน้า
“ใช่แล้ว เจ้ารอก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบหยกพกชิ้นหนึ่งออกมาแล้วเอ่ยว่า “เจ้ารู้จักหยกพกชิ้นนี้หรือไม่”
อวิ๋นอี้รับหยกพกมาแล้วพูดว่า “ลักษณะของหยกชิ้นนี้คุ้นตาอยู่บ้าง แต่ไม่แน่ใจว่าเคยเห็นมาก่อนหรือไม่ นี่คือสิ่งใดหรือ”
“นี่คือหยกพกที่ท่านอาจารย์ของข้า
