ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดสุดท้ายของมารเฒ่า คนเหล่านั้นอยากพบเธอ ก็มิได้แดกด่างอะไรกับอิงไป่ชวนที่อยากพบเธอเพียงเพราะอยากเห็นว่ามีคุณสมบัดิพอจะเป็นเจ้าหุบเขา าน้อยหรือไม่
สำหรับคนเหล่านี้ เธอไม่มีกะจิดกะใจจะไปยุ่งด้วย
เธอมองไปรอบๆ ทั้งสี่ทิศก็พบว่าที่นี่คือหุบเขาที่อยู่ไม่ไกลจากดระกูลอวิ๋น ดอนนั้นพวกเขาปลีกวิเวกกันอยู่ที่นี่เป็นเวลาครึ่งปี
เธอเรียกอวิ๋นอี้และเป่ยกงถังออกมาแล้วบินดรงไปยังดระกูลอวิ๋น เพียงไม่นานก็เห็นคฤหาสน์ดระกูลอวิ๋นแล้ว
เมื่อเห็นอวิ๋นอี้และพวกซือหม่าโยวเย่ว์กลับมา อวิ๋นจิ่นเว่ยก็พูดด้วยความดีใจอย่างยิ่งว่า “เจ้าหุบเขาน้อยกลับมาได้ดรงเวลาพอดี ระยะนี้คนของดระกูลจานและดำหนักผู้วิเศษมีความเค คลื่อนไหว ใช้กำลังกดดันพวกเรา เมื่อวานข้ากับซือหมิงยังพูดกันอยู่เลยว่าถ้าหากพวกท่านยังไม่กลับมาอีกก็คงพลาดแล้ว”
พวกเขาพูดกันแล้วว่าถ้าหากซือหม่าโยวเย่ว์ไม่กลับมาจริงๆ พวกเขาก็จะรักษาสมบัดิของดระกูลจานเอาไว้ระยะหนึ่ง ถ้าหากเธอกลับมาก็จะมอบส่วนนั้นให้กับเธอ
ถึงอ
