ไป
“ท่าน… ท่านประมุขตระกูลตายแล้ว…”
ณ ยอดเขาแห่งหนึ่งบนดินแดนไร้กลิ่นอาย อุโมงค์ทางเดินแห่งหนึ่งค่อยๆ เปิดออกกลางอากาศ เงาร่างคนสองสายเดินออกมา
“เอาล่ะ ข้ากลับไปยังเบื้องบนก่อนละนะ” มารเฒ่าออกมาแล้วพูดขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์คารวะมารเฒ่าแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์เดินทางปลอดภัย”
“แล้วระยะนี้น้ำผึ้งของผึ้งแดงมีมากเพียงใดแล้วเล่า ขึ้นไปคราวนี้ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบเจ้าอีก เจ้ามอบให้ข้าสักหน่อยสิ ข้าจะเอาไปใช้หลอมยาข้างบน” มารเฒ่าเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ จะปล่อยให้ตนจากไปทั้งอย่างนี้จึงพูดพลางจ้องมองเธอ
“ท่านอาจารย์ ท่านมิได้มีผึ้งแดงตั้งมากมายหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่มารเฒ่า
เป็นอาจารย์ทั้งที แต่ก่อนจากไปกลับไม่มอบของขวัญให้ศิษย์อย่างตน แล้วยังถามหาสิ่งของจากศิษย์ ช่างน่าขายหน้านัก!
“น้ำผึ้งที่ผึ้งแดงเหล่านั้นผลิตจะเพียงพอให้ข้าใช้ได้อย่างไรกันเล่า” มารเฒ่าพูด
“ข้ารู้น่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบขวดแก้วความยาวเท่าฝ่ามือใบหนึ่งมามอบให้มารเฒ่า ซึ่งภายในนั้นก็คือน้ำผึ้งแดง “เตรียมไว้ให้ท่านตั้งนานแล้ว”
“แค่นี้เองหรือ” มารเฒ่าถลึงตา
“นี่คือภาชนะห้
