คลุมพื้นที่ชายทะเล บุรุษมอมแมมเงยหน้าขึ้น ยิ้มเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองว่า “ในที่สุดก็มาจนได้ เสร็จเรื่องเร็วจะได้กลับไปพักเสียที” เมื่อเมฆอสนีคลุมทิวเขา เขาก็พุ่งตัวจากป่าเขาดุจลูกธนูพุ่งออกจากสาย เข้าไปในเมฆอสนี
ภายในเมฆอสนี เขายกแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้น ฝูงแมลงพิษมากมายบินออกจากแขนเสื้อ ไม่นานนักก็ระเบิดกระจายกลายเป็นหมอกพิษที่ไหลเข้าสู่ทะเลเมฆ เขาไม่ทันได้สังเกตว่าด้านหลังของเขามีบุรุษผู้หนึ่งกำลังจับจ้องมองเขาอยู่ เป็นเจียงฉางเซิงนั่นเอง
‘ลมปราณแปรเป็นแมลงพิษ นับว่ามีวิชาอยู่บ้าง’ เจียงฉางเซิงคิดในใจ เขามองออกแล้วว่าบุรุษผู้นั้นคิดจะทำสิ่งใด แม้ว่าพิษนี้จะร้ายแรง แต่ก็ไม่ได้มีฤทธิ์กัดกร่อนอย่างรุนแรง กลับเต็มไปด้วยผลลัพธ์ทำให้ชาอย่างรุนแรงจนถึงแก่ชีวิต
ผ่านไปพักใหญ่ บุรุษมอมแมมหยุดมือ เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางพึมพำว่า “เกือบจะดูดพลังข้าหมดแล้ว กลับไปจะต้องให้ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลใหญ่ให้แก่ข้าแล้ว” เขากำลังจะจากไป แต่กลับมีมือหนึ่งกดลงบนบ่าของเขา ทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง
ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทันที เขาฟาดศอกใส่ศีรษะของเจียงฉางเซิง เจียงฉางเซิงใช้โอกาสนั้นปลดไหล่ขวาของเขาออก ทำให้เขาเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลพรั่งพรู ทั้งสองถอยออกจากกันทันที บุรุษมอมแมมจ้องมองเจียงฉางเซิงด้วยความโกรธแค้น เมื่อเห็นว่าเป็นนักพรตคนหนึ่ง เขากำลังจะด่ากราด แตในวินาทีถัดมาเขากลับนึกถึงบางสิ่ง ใบหน้าจึงเปลี
