่อสู้กับสัตว์อสูรทะเลบอกว่าไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรนะ” ซางเฉียงหลีเข้าใจความหมายของซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยตอบ
“เช่นนั้นก็ยังดีหน่อย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ความเร่งด่วนในตอนนี้ก็คือการหาสาเหตุที่ควบคุมสัตว์อสูรทะเลเหล่านี้อยู่” ซือหม่าโยวหลินพูด “หวังว่าจะไม่ใช่สิ่งนั้นเป็นใช้ได้”
“สิ่งนั้นหรือ พี่โยวหลินไปรู้สิ่งใดมาอย่างนั้นหรือ” ซางเฉียงหลีถาม
ซือหม่าโยวหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอมิได้ปฏิเสธ จึงเล่าเรื่องที่เผชิญที่เกาะลืมกังวลในตอนนั้นให้ฟัง
ถึงอย่างไรตระกูลซือหม่าก็ต้องเล่าเรื่องนี้ออกมาในที่ประชุมคราวนี้อยู่ดี เขาก็เพียงแค่เล่าให้ฟังล่วงหน้าเท่านั้นเอง
“แต่ข้าเคยได้ยินท่านปู่ข้าบอกว่าเขาพยายามส่งคนไปยังเกาะลืมกังวล แต่ไปแล้วก็ไปลับ ไม่กลับมากันเลย” เขาเอ่ยเสริม
“ไม่ว่าผู้ใดที่เข้าไปยังพื้นสมุทร ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาเลย” ซางเฉียงหลีพูด หลังจากนั้นจึงมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “แต่เจ้ามีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ บางทีอ อาจจะทำได้นะ”
ก่อนหน้านี้ทุกคนก็ฝากความหวังเอาไว้ที่ซือหม่าโยวเย่ว์ แต่กลับได้
