้องเขม็งไปยังฝูงวาฬเพชฌฆาตที่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง ท่าทางที่ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อยนั้นดูเหมือนถูกทำใ ให้ทึ่มทื่อไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“เป็นพวกเขานั่นเอง!” มีคนจำพวกซือหม่าโยวเย่ว์ได้ จึงหัวเราะเสียงดังลั่นแล้วเอ่ยว่า “ฮ่าๆ ข้ามีทางรอดแล้ว! มีทางรอดแล้ว!”
“เจ้าโง่งมไปแล้วหรือไร พวกเขามีกันอยู่เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น เจ้าจะดีใจไปทำไมเล่า”
คนที่จำซือหม่าโยวเย่ว์ได้ผู้นั้นชี้มาทางซือหม่าโยวเย่ว์ราวกับเห็นความหวังในการมีชีวิตรอด “นั่นคือซือหม่าโยวเย่ว์แห่งตระกูลซือหม่า เป็นเขานั่นเอง!”
“รุ่นอักษรโยวหรือ คงเป็นรุ่นเยาว์ที่สุดของตระกูลซือหม่าสินะ เจ้ายังหวังให้เด็กน้อยคนหนึ่งช่วยเหลือพวกเราอีกหรือไร” คนที่เอ่ยวาจาส่งสายตาว่าเจ้าช่างโง่นักใส่คนผู้นั้น
“เจ้าน่ะสิที่โง่! ซือหม่าโยวเย่ว์เชียวนะ! เขามีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่กับตัว! มีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ทั้งที แล้วจะเกิดเรื่องกับพวกเราได้อย่างไรกัน!” คนผู้นั้นพูดอย่างตื่ นเต้น
“ข้านึกออกแล้ว ตระกูลซือหม่ามีคนรุ่น
