ตลอดมาเขาจึงยังไม่มีโอกาสได้พูดแสดงความขอบคุณ เลย
ซือหม่าโยวเย่ว์กลับรู้สึกว่าไม่เห็นมีอะไร แล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากไม่มีเจ้า โยวหลินอาจจะไม่มีทางหนีรอดออกมาจากเงื้อมมือของคนผู้นั้นแล้วก็เป็นได้ ข้าช่วยเจ้าก็นับว่าเป็นการ รช่วยเขาตอบแทนเจ้าก็แล้วกัน”
“โยวหลินช่างโชคดียิ่งนักที่มีคนอย่างเจ้าเป็นญาติสนิท” อวิ๋นเฟิงรำพึง
ซือหม่าโยวหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ข้างๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มจางๆ
ถึงแม้ว่าเขาจะไปแก้แค้นได้ด้วยตัวเองในภายหน้า แต่เขาก็ชอบท่าทีที่นางโมโหเพราะตนได้รับบาดเจ็บ
อวิ๋นจิ่นเว่ยเดินเข้ามาบอกว่าออกเดินทางได้แล้ว หลังจากนั้นจึงพาพวกเขาบินตรงไปยังเมืองเล็ก
บางทีอาจเป็นเพราะด้านนอกของเมืองแห่งนี้เป็นดินแดนร้างไร้ผู้คน ดังนั้นจึงมีผู้คนเข้าออกไม่มากนัก ขนาดเมืองก็มิได้ใหญ่โต
จานเส่าหยวนออกมาจากออกมาจากโรงเตี๊ยม เตรียมตัวจะกลับไปยังตระกูลจานผ่านค่ายกลนำส่ง เขารายงานเรื่องสังหารนายน้อยตระกูลอวิ๋นตายไปยังตระกูลแล้ว ซึ่งทางตระกูลบอกว่าเมื่อเ
