เมื่อได้รู้ว่าซือหม่าโยวหลินอาจมีอันตราย ซือหม่าโยวเย่ว์จะนั่งเฉยอยู่ได้อย่างไร ไม่ต้องให้อวิ๋นจิ่นเว่ยพูดอะไรเธอก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “พวกเราไปกันเถิด รอให ห้ข้าไปบอกกล่าวพวกเพ่ยเพ่ยสักหน่อยก่อน”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนตระกูลซือหม่าก็ไปจากตระกูลกัวพร้อมกัน ตอนที่จากไปนั้น กัวซือหมิงบอกว่าในระยะนี้จะพยายามช่วยพวกเขาเสาะหาวิธีกลับไปอย่างสุดความสามารถ
คนตระกูลอวิ๋นรออยู่ในเมืองก่อนแล้ว ภายใต้การชี้นำของซือหม่าโยวเย่ว์ พวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว หลังจากเดินทางด้วยค่ายกลนำส่งหลายครั้ง พวกเขาก็อยู่ไม่ห่าง งจากพวกซือหม่าโยวหลินมากสักเท่าไรนักแล้ว
แต่อวิ๋นจิ่นเว่ยบอกว่าทิศทางที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้เป็นดินแดนร้างไร้ผู้คน ได้แต่ขี่สัตว์อสูรบินได้ไปเท่านั้น
“โยวเย่ว์ โยวหลินคงไม่เป็นไรกระมัง” ซือหม่าโยวฉิงพูดอย่างวิตกกังวล
พวกเขามีความสัมพันธ์อันดีกับโยวหลินมาตั้งแต่เด็ก ถ้าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเขา ทุกคนคงยากจะรับได้อย่างแน่นอน
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูก้อน
